Ir al contenido

atmen

De Wikcionario, el diccionario libre
atmen
estándar (AFI) [ˈaːtmən]

Etimología

[editar]

del sustantivo Atem.[1]

Verbo transitivo

[editar]
1
Inhalar.

Verbo intransitivo

[editar]
2
Respirar.

Conjugación

[editar]
Conjugación de atmenparadigma: atmenauxiliar: haben(débil, regular) []
Formas no personales (verboides)
Infinitivo atmen
Participio presente atmend
Participio pretérito geatmet
Zu-infinitivo
Formas personales
Modo indicativo
ich du er, sie, es wir ihr sie
Presente ichatme duatmest er, sie, esatmet wiratmen ihratmet sieatmen
Pretérito ichatmete duatmetest er, sie, esatmete wiratmeten ihratmetet sieatmeten
Modo subjuntivo
ich du er, sie, es wir ihr sie
Presente (1) ichatme duatmest er, sie, esatme wiratmen ihratmet sieatmen
Pretérito (2) ichatmete duatmetest er, sie, esatmete wiratmeten ihratmetet sieatmeten
Modo imperativo
(du) (wir) (ihr) (Sie)
Presente (du)atme (wir)atmen (ihr)atmet (Sie)atmen
Leyenda: † arcaico, x no normativo, R raro, L literario, PART se usa más como participio, ADJ se usa más como adjetivo, cambio ortográfico, irregularidad

Referencias y notas

[editar]
  1. "atmen". En: DWDS (Digitales Wörterbuch der deutschen Sprache). Berlin: Berlin-Brandenburgische Akademie der Wissenschaften