φυσικός

Griego antiguo

φυσικός
clásico (AFI)	[pʰy.si.kós]
koiné inicial (AFI)	[pʰy.siˈkos]
koiné final (AFI)	[ɸy.siˈkos]
bizantino inicial (AFI)	[fy.siˈkos]
bizantino final (AFI)	[fi.siˈkos]

Etimología 1

Del protoindoeuropeo *bheu ('crecer').

Adjetivo

1

Corpóreo.

2

Natural.

Declinación

Declinación de φῠσῐκός, φῠσῐκή  dialecto: ático  tipo: primera y segunda declinación [▲▼]

	M. singular	M. dual	M. plural	F. singular	F. dual	F. plural	N. singular	N. dual	N. plural
Nominativo	m. sg. φῠσῐκός m. sg. phŭsĭkós	m. du. φῠσῐκώ m. du. phŭsĭkṓ	m. pl. φῠσῐκοί m. pl. phŭsĭkoí	f. sg. φῠσῐκή f. sg. phŭsĭkḗ	f. du. φῠσῐκᾱ́ f. du. phŭsĭkā́	f. pl. φῠσῐκαί f. pl. phŭsĭkaí	n. sg. φῠσῐκόν n. sg. phŭsĭkón	n. du. φῠσῐκώ n. du. phŭsĭkṓ	n. pl. φῠσῐκᾰ́ n. pl. phŭsĭkắ
Genitivo	m. sg. φῠσῐκοῦ m. sg. phŭsĭkoû	m. du. φῠσῐκοῖν m. du. phŭsĭkoîn	m. pl. φῠσῐκῶν m. pl. phŭsĭkôn	f. sg. φῠσῐκῆς f. sg. phŭsĭkês	f. du. φῠσῐκαῖν f. du. phŭsĭkaîn	f. pl. φῠσῐκῶν f. pl. phŭsĭkôn	n. sg. φῠσῐκοῦ n. sg. phŭsĭkoû	n. du. φῠσῐκοῖν n. du. phŭsĭkoîn	n. pl. φῠσῐκῶν n. pl. phŭsĭkôn
Dativo	m. sg. φῠσῐκῷ m. sg. phŭsĭkōî	m. du. φῠσῐκοῖν m. du. phŭsĭkoîn	m. pl. φῠσῐκοῖς m. pl. phŭsĭkoîs	f. sg. φῠσῐκῇ f. sg. phŭsĭkēî	f. du. φῠσῐκαῖν f. du. phŭsĭkaîn	f. pl. φῠσῐκαῖς f. pl. phŭsĭkaîs	n. sg. φῠσῐκῷ n. sg. phŭsĭkōî	n. du. φῠσῐκοῖν n. du. phŭsĭkoîn	n. pl. φῠσῐκοῖς n. pl. phŭsĭkoîs
Acusativo	m. sg. φῠσῐκόν m. sg. phŭsĭkón	m. du. φῠσῐκώ m. du. phŭsĭkṓ	m. pl. φῠσῐκούς m. pl. phŭsĭkoús	f. sg. φῠσῐκήν f. sg. phŭsĭkḗn	f. du. φῠσῐκᾱ́ f. du. phŭsĭkā́	f. pl. φῠσῐκᾱ́ς f. pl. phŭsĭkā́s	n. sg. φῠσῐκόν n. sg. phŭsĭkón	n. du. φῠσῐκώ n. du. phŭsĭkṓ	n. pl. φῠσῐκᾰ́ n. pl. phŭsĭkắ
Vocativo	m. sg. φῠσῐκέ m. sg. phŭsĭké	m. du. φῠσῐκώ m. du. phŭsĭkṓ	m. pl. φῠσῐκοί m. pl. phŭsĭkoí	f. sg. φῠσῐκή f. sg. phŭsĭkḗ	f. du. φῠσῐκᾱ́ f. du. phŭsĭkā́	f. pl. φῠσῐκαί f. pl. phŭsĭkaí	n. sg. φῠσῐκόν n. sg. phŭsĭkón	n. du. φῠσῐκώ n. du. phŭsĭkṓ	n. pl. φῠσῐκᾰ́ n. pl. phŭsĭkắ

Locuciones

• τὰ φυσικὰ: el mundo natural