quinquaginta
Apariencia
| quinquaginta | |
| clásico (AFI) | /kʷiːnˈkʷaː.gin.taː/ ⓘ |
| eclesiástico (AFI) | /kwinˈkwa.d͡ʒin.ta/ |
| silabación | quīn-quā-gin-tā |
| acentuación | esdrújula |
| longitud silábica | tetrasílaba |
| rimas | a.d͡ʒin.ta, aː.gin.taː |
| Numerales latinos | |||
| ← XLIX | L | LI → | |
|---|---|---|---|
| Cardinal: | quīnquāgintā | ||
| Ordinal: | quīnquāgēsimus | ||
| Distributivo: | quīnquāgēnī | ||
| Adverbial: | quīnquāgiēs o quīnquāgiēns | ||
Etimología
[editar]Del protoindoeuropeo *penkʷē-ḱomt-h₂. La vocal larga (ē) señala muy probablemente la simplificación de *penkʷe-dḱomt-h₂ ("cinco décadas"). Compárese el griego antiguo πεντήκοντα (pentēkonta), el sánscrito पञ्चाशत् (pañcāśát) y el avéstico pančāsatəm.[1]
Adjetivo cardinal
[editar]- 1
- Cincuenta (50).
Referencias y notas
[editar]- ↑ J. P. Mallory y D. Q. Adams. The Oxford Introduction to Proto-Indo-European and the Proto-Indo-European World. Editorial: Oxford University Press. Oxford, 2006. ISBN: 9780199287918.