dobro
Apariencia
Galaicoportugués
[editar]| dobro | |
| pronunciación | falta agregar |
| variantes | doblo, dubro |
Etimología
[editar]Del latín dūplum ('doble').
Adjetivo
[editar]Sustantivo masculino
[editar]Judeoespañol
[editar]| dobro | |
| pronunciación | falta agregar |
Etimología
[editar]Del protoeslavo *dobrъ ('bueno').
Adjetivo
[editar]| dobro | |
| brasilero (AFI) | /ˈdɔ.bɾu/ |
| europeo (AFI) | /ˈdo.bɾu/ |
| silabación | do-bro |
| acentuación | llana |
| longitud silábica | bisílaba |
| rimas | o.bɾu, ɔ.bɾu |
Etimología
[editar]Del galaicoportugués dobro ('doble'), y este del latín dūplum ('doble'). Cognado de duplo.
Sustantivo masculino
[editar]dobro ¦ plural: dobros
- 1
- Doble.
Forma verbal
[editar]- 2
- Primera persona del singular (eu) del presente de indicativo de dobrar.
Información adicional
[editar]- Derivado: dobre
Referencias y notas
[editar]Categorías:
- Galaicoportugués
- ROA-OPT:Palabras sin transcripción fonética
- ROA-OPT:Palabras provenientes del latín
- ROA-OPT:Adjetivos
- ROA-OPT:Sustantivos masculinos
- ROA-OPT:Sustantivos
- Judeoespañol
- LAD:Palabras sin transcripción fonética
- LAD:Palabras provenientes del protoeslavo
- LAD:Adjetivos
- Portugués
- PT:Palabras llanas
- PT:Palabras bisílabas
- PT:Rimas:o.bɾu
- PT:Rimas:ɔ.bɾu
- PT:Palabras provenientes del galaicoportugués
- PT:Sustantivos masculinos
- PT:Sustantivos
- PT:Sustantivos regulares
- PT:Formas verbales en indicativo