importunitate
Apariencia
| importunitate | |
| clásico (AFI) | /im.por.tuˈni.ta.te/ |
| eclesiástico (AFI) | /im.por.tuˈni.ta.te/ |
| silabación | im-por-tu-ni-ta-te |
| acentuación | esdrújula |
| longitud silábica | hexasílaba |
| rima | i.ta.te |
Forma sustantiva
[editar]- 1
- Forma del ablativo singular de importunitas.
Rumano
[editar]| importunitate | |
| pronunciación (AFI) | / im.por.tu.ni.ta.te / |
| silabación | im-por-tu-ni-ta-te |
| longitud silábica | hexasílaba |
Etimología
[editar]Del francés importunité, y este del francés medio importunité, del latín importunitatem, del adjetivo importunus, de im- y portus, del protoindoeuropeo *prtu-, del verbo *per-.[1][2]
Sustantivo femenino
[editar]Declinación
[editar]Declinación de importunitate (regular) [▲▼]
| Singular | Plural | |
|---|---|---|
| Nom./acc. indefinido | sg. importunitate | pl. ― |
| Gen./dat. indefinido | sg. importunități | pl. ― |
| Nom./acc. definido | sg. importunitatea | pl. ― |
| Gen./dat. definido | sg. importunității | pl. ― |
| Vocativo | sg. importunitate, importunitateo | pl. ― |
Referencias y notas
[editar]- ↑ «importunitate» en DEX online.
- ↑ «importunity» en Online Etymology Dictionary. Douglas Harper.