scii
| scii | |
| pronunciación (AFI) | [ˈsʦi.i] |
Etimología 1
[editar]Del latín scire ('saber').
Verbo transitivo
[editar]Conjugación
[editar]Conjugación de scii (regular) [▲▼]
| Infinitivo | scii | ||
|---|---|---|---|
| Condicional | scius | ||
| Imperativo | sciu | ||
| Presente | Pretérito | Futuro | |
| Personal | pres. scias | pret. sciis | fut. scios |
| Part. activo | pres. scianta, sciantaj, sciantan, sciantajn | pret. sciinta, sciintaj, sciintan, sciintajn | fut. scionta, sciontaj, sciontan, sciontajn |
| Part. activo nominal | pres. scianto, sciantoj, scianton, sciantojn | pret. sciinto, sciintoj, sciinton, sciintojn | fut. scionto, sciontoj, scionton, sciontojn |
| Part. activo adverbial | pres. sciante | pret. sciinte | fut. scionte |
| Part. pasivo | pres. sciata, sciataj, sciatan, sciatajn | pret. sciita, sciitaj, sciitan, sciitajn | fut. sciota, sciotaj, sciotan, sciotajn |
| Part. pasivo nominal | pres. sciato, sciatoj, sciaton, sciatojn | pret. sciito, sciitoj, sciiton, sciitojn | fut. scioto, sciotoj, scioton, sciotojn |
| Part. pasivo adverbial | pres. sciate | pret. sciite | fut. sciote |
Información adicional
[editar]| scii | |
| clásico (AFI) | /ˈski.iː/ |
| eclesiástico (AFI) | /ˈʃi.i/ |
| silabación | sci-ī |
| acentuación | llana |
| longitud silábica | bisílaba |
| rimas | i.iː, i.i |
Forma flexiva
[editar]Forma verbal
[editar]- 1
- Variante de scīvī.