trovi
| trovi | |
| pronunciación (AFI) | [ˈtɾo.vi] |
Etimología
[editar]Del francés trouver ('encontrar'), del italiano trovare ('encontrar') y del latín tropare ('hallar').
Verbo transitivo
[editar]Véase también
[editar]Conjugación
[editar]Conjugación de trovi (regular) [▲▼]
| Infinitivo | trovi | ||
|---|---|---|---|
| Condicional | trovus | ||
| Imperativo | trovu | ||
| Presente | Pretérito | Futuro | |
| Personal | pres. trovas | pret. trovis | fut. trovos |
| Part. activo | pres. trovanta, trovantaj, trovantan, trovantajn | pret. trovinta, trovintaj, trovintan, trovintajn | fut. trovonta, trovontaj, trovontan, trovontajn |
| Part. activo nominal | pres. trovanto, trovantoj, trovanton, trovantojn | pret. trovinto, trovintoj, trovinton, trovintojn | fut. trovonto, trovontoj, trovonton, trovontojn |
| Part. activo adverbial | pres. trovante | pret. trovinte | fut. trovonte |
| Part. pasivo | pres. trovata, trovataj, trovatan, trovatajn | pret. trovita, trovitaj, trovitan, trovitajn | fut. trovota, trovotaj, trovotan, trovotajn |
| Part. pasivo nominal | pres. trovato, trovatoj, trovaton, trovatojn | pret. trovito, trovitoj, troviton, trovitojn | fut. trovoto, trovotoj, trovoton, trovotojn |
| Part. pasivo adverbial | pres. trovate | pret. trovite | fut. trovote |