ineditus

Latín

ineditus
clásico (AFI)	/iˈne.di.tus/
eclesiástico (AFI)	/iˈne.di.tus/
silabación	i-ne-di-tus
acentuación	esdrújula
longitud silábica	tetrasílaba
rima	e.di.tus

Etimología

Si puedes, incorpórala: ver cómo.

Adjetivo

1

Desconocido, inédito.

Declinación

Declinación de inēditus, inēdita, inēditum  tipo: primera y segunda declinación [▲▼]

Singular
	Masculino	Femenino	Neutro
Nominativo	m. inēditus	f. inēdita	n. inēditum
Genitivo	m. inēditī	f. inēditae	n. inēditī
Dativo	m. inēditō	f. inēditae	n. inēditō
Acusativo	m. inēditum	f. inēditam	n. inēditum
Ablativo	m. inēditō	f. inēditā	n. inēditō
Vocativo	m. inēdite	f. inēdita	n. inēditum
Plural
	Masculino	Femenino	Neutro
Nominativo	m. inēditī	f. inēditae	n. inēdita
Genitivo	m. inēditōrum	f. inēditārum	n. inēditōrum
Dativo	m. inēditīs	f. inēditīs	n. inēditīs
Acusativo	m. inēditōs	f. inēditās	n. inēdita
Ablativo	m. inēditīs	f. inēditīs	n. inēditīs
Vocativo	m. inēditī	f. inēditae	n. inēdita