αὐστηρός
| αὐστηρός | |
| clásico (AFI) | [au̯s.tɛː.rós] |
| koiné inicial (AFI) | [aʍs.te̝ˈros] |
| koiné final (AFI) | [aɸs.tiˈros] |
| bizantino (AFI) | [afs.tiˈros] |
Etimología
[editar]Adjetivo
[editar]- 1
- Amargo, astringente, austero; áspero.
Declinación
[editar]Declinación de αὐστηρός, αὐστηρᾱ́ dialecto: ático tipo: primera y segunda declinación [▲▼]
| M. singular | M. dual | M. plural | F. singular | F. dual | F. plural | N. singular | N. dual | N. plural | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Nominativo | m. sg. αὐστηρός austērós |
m. du. αὐστηρώ austērṓ |
m. pl. αὐστηροί austēroí |
f. sg. αὐστηρᾱ́ austērā́ |
f. du. αὐστηρᾱ́ austērā́ |
f. pl. αὐστηραί austēraí |
n. sg. αὐστηρόν austērón |
n. du. αὐστηρώ austērṓ |
n. pl. αὐστηρᾰ́ austērắ |
| Genitivo | m. sg. αὐστηροῦ austēroû |
m. du. αὐστηροῖν austēroîn |
m. pl. αὐστηρῶν austērôn |
f. sg. αὐστηρᾶς austērâs |
f. du. αὐστηραῖν austēraîn |
f. pl. αὐστηρῶν austērôn |
n. sg. αὐστηροῦ austēroû |
n. du. αὐστηροῖν austēroîn |
n. pl. αὐστηρῶν austērôn |
| Dativo | m. sg. αὐστηρῷ austērōî |
m. du. αὐστηροῖν austēroîn |
m. pl. αὐστηροῖς austēroîs |
f. sg. αὐστηρᾷ austērāî |
f. du. αὐστηραῖν austēraîn |
f. pl. αὐστηραῖς austēraîs |
n. sg. αὐστηρῷ austērōî |
n. du. αὐστηροῖν austēroîn |
n. pl. αὐστηροῖς austēroîs |
| Acusativo | m. sg. αὐστηρόν austērón |
m. du. αὐστηρώ austērṓ |
m. pl. αὐστηρούς austēroús |
f. sg. αὐστηρᾱ́ν austērā́n |
f. du. αὐστηρᾱ́ austērā́ |
f. pl. αὐστηρᾱ́ς austērā́s |
n. sg. αὐστηρόν austērón |
n. du. αὐστηρώ austērṓ |
n. pl. αὐστηρᾰ́ austērắ |
| Vocativo | m. sg. αὐστηρέ austēré |
m. du. αὐστηρώ austērṓ |
m. pl. αὐστηροί austēroí |
f. sg. αὐστηρᾱ́ austērā́ |
f. du. αὐστηρᾱ́ austērā́ |
f. pl. αὐστηραί austēraí |
n. sg. αὐστηρόν austērón |
n. du. αὐστηρώ austērṓ |
n. pl. αὐστηρᾰ́ austērắ |