albern
Apariencia
| albern | |
| pronunciación (AFI) | [ˈalbɐn] ⓘ |
Etimología 1
[editar]Del alemán antiguo alawāri.[1]
Adjetivo
[editar]- 1
- Tonto.
- 2
- Pueril.
- 3
- Ridículo.
- Uso: coloquial.
- 4
- Nimio.
- Uso: coloquial.
Verbo intransitivo
[editar]Declinación
[editar]Declinación de alberner, alberne, albernes tipo: [▲▼]
| Predicativo | pred. albern | |||
|---|---|---|---|---|
| Comparativo | comp. alberner | |||
| Superlativo | sup. albernsten | |||
| Declinación fuerte | ||||
| Masculino | Femenino | Neutro | Plural | |
| Nominativo | m. alberner | f. alberne | n. albernes | p. alberne |
| Genitivo | m. albernen | f. alberner | n. albernen | p. alberner |
| Dativo | m. albernem | f. alberner | n. albernem | p. albernen |
| Acusativo | m. albernen | f. alberne | n. albernes | p. alberne |
| Declinación débil | ||||
| Masculino | Femenino | Neutro | Plural | |
| Nominativo | m. alberne | f. alberne | n. alberne | p. albernen |
| Genitivo | m. albernen | f. albernen | n. albernen | p. albernen |
| Dativo | m. albernen | f. albernen | n. albernen | p. albernen |
| Acusativo | m. albernen | f. alberne | n. alberne | p. albernen |
| Declinación mixta | ||||
| Masculino | Femenino | Neutro | Plural | |
| Nominativo | m. alberner | f. alberne | n. albernes | p. albernen |
| Genitivo | m. albernen | f. albernen | n. albernen | p. albernen |
| Dativo | m. albernen | f. albernen | n. albernen | p. albernen |
| Acusativo | m. albernen | f. alberne | n. albernes | p. albernen |
Conjugación
[editar]Conjugación de albern paradigma: handeln auxiliar: haben (débil, regular) [▲▼]
| Formas no personales (verboides) | ||||||
|---|---|---|---|---|---|---|
| Infinitivo | albern | |||||
| Participio presente | albernd | |||||
| Participio pretérito | gealbert | |||||
| Zu-infinitivo | ― | |||||
| Formas personales | ||||||
| Modo indicativo | ||||||
| ich | du | er, sie, es | wir | ihr | sie | |
| Presente | ich albere, albre, alber | du alberst | er, sie, es albert | wir albern | ihr albert | sie albern |
| Pretérito | ich alberte | du albertest | er, sie, es alberte | wir alberten | ihr albertet | sie alberten |
| Modo subjuntivo | ||||||
| ich | du | er, sie, es | wir | ihr | sie | |
| Presente (1) | ich albere, albre | du alberest, albrest | er, sie, es albere, albre | wir albern | ihr alberet, albret | sie albern |
| Pretérito (2) | ich alberte | du albertest | er, sie, es alberte | wir alberten | ihr albertet | sie alberten |
| Modo imperativo | ||||||
| ― | (du) | ― | (wir) | (ihr) | (Sie) | |
| Presente | ― ― | (du) alber, albere, albre | ― ― | (wir) albern | (ihr) albert | (Sie) albern |
| Leyenda: † arcaico, x no normativo, R raro, L literario, PART se usa más como participio, ADJ se usa más como adjetivo, ■ cambio ortográfico, ■ irregularidad | ||||||