fidelis
| fidelis | |
| clásico (AFI) | /fiˈdeː.lis/ ⓘ |
| eclesiástico (AFI) | /fiˈde.lis/ |
| silabación | fi-dē-lis |
| acentuación | llana |
| longitud silábica | trisílaba |
| rimas | e.lis, eː.lis |
Etimología 1
[editar]De fides.
Adjetivo
[editar]- 1
- Fiel, leal, constante, seguro, dedicado.
- Uso: dícese de personas.[1]
- 2
- Leal, firme, que cumple.
- Uso: dícese de acciones, consejos, etc. en relación a buena fe o lealtad.[1]
- Ejemplo: est et fideli tuta silentio merces.
- Uso: dícese de acciones, consejos, etc. en relación a principios o propósitos.[1]
- 3
- Confiable, fiable, fidedigno, (digno) de confianza.
- Uso: dícese de personas.[1]
- Uso: dícese de testimonios, declaraciones, recuerdos, etc.[1]
- c
- Confiable, seguro, fuerte, resistente.
- Uso: dícese de cosas.[1]
- Ejemplo: materies ei admodum lenta ac fidelis ad vetustatem.
Declinación
[editar]Declinación de fidēlis, fidēlis, fidēle tipo: tercera declinación, dos terminaciones [▲▼]
| Singular | |||
|---|---|---|---|
| Masculino | Femenino | Neutro | |
| Nominativo | m. fidēlis | f. fidēlis | n. fidēle |
| Genitivo | m. fidēlis | f. fidēlis | n. fidēlis |
| Dativo | m. fidēlī | f. fidēlī | n. fidēlī |
| Acusativo | m. fidēlem | f. fidēlem | n. fidēle |
| Ablativo | m. fidēlī | f. fidēlī | n. fidēlī |
| Vocativo | m. fidēlis | f. fidēlis | n. fidēle |
| Plural | |||
| Masculino | Femenino | Neutro | |
| Nominativo | m. fidēlēs | f. fidēlēs | n. fidēlia |
| Genitivo | m. fidēlium | f. fidēlium | n. fidēlium |
| Dativo | m. fidēlibus | f. fidēlibus | n. fidēlibus |
| Acusativo | m. fidēlīs, fidēlēs | f. fidēlīs, fidēlēs | n. fidēlia |
| Ablativo | m. fidēlibus | f. fidēlibus | n. fidēlibus |
| Vocativo | m. fidēlēs | f. fidēlēs | n. fidēlia |