Ir al contenido

laetitia

De Wikcionario, el diccionario libre
laetitia
clásico (AFI) /laɪˈti.ti.a/
eclesiástico (AFI) /leˈti.ti.a/
silabación lae-ti-ti-a
acentuación esdrújula
longitud silábica tetrasílaba
rima i.ti.a

Etimología

[editar]

De laetus y el sufijo -tia.[1]

Sustantivo femenino

[editar]
1
Alegría, felicidad, gozo, placer.[1]
2
Origen o causa de alegría, de deleite.[1]
3
Fertilidad.
  • Uso: dícese de tierras.[1]
4
Exuberancia, prosperidad.
  • Uso: dícese de la vegetación.[1]
5
Garbo, gracia.
  • Uso: dícese del cuerpo.[1]
6
Exornación, artificio.
  • Uso: dícese del estilo.[1]

Declinación

[editar]
Declinación de laetitia, laetitiaetipo: primera declinación []
Singular Plural
Nominativo sg.laetitia pl.laetitiae
Genitivo sg.laetitiae pl.laetitiārum
Dativo sg.laetitiae pl.laetitiīs
Acusativo sg.laetitiam pl.laetitiās
Ablativo sg.laetitiā pl.laetitiīs
Vocativo sg.laetitia pl.laetitiae

Referencias y notas

[editar]
  1. 1 2 3 4 5 6 7 Oxford Latin Dictionary. Editado por: P. G. W. Glare. Editorial: Oxford University Press. Oxford, 1983.