adhortor

Latín

Del prefijo ad- y hortor.

Conjugación de adhortō, adhortāre, ―, adhortātum (primera conjugación, deponente, regular) [▲▼]

Formas no personales (verboides)
Infinitivo pasivo	adhortārī
Participio pasivo	adhortandus, adhortātus
Gerundio	adhortandī, adhortandō, adhortandum
Supino	adhortātum, adhortātū
Formas personales
Modo indicativo
	ego	tū	is, ea, id	nōs	vōs	eī, eae, ea
Presente pasivo	ego adhortor	tū adhortāris, adhortāre	is, ea, id adhortātur	nōs adhortāmur	vōs adhortāminī	eī, eae, ea adhortantur
Pretérito imperfecto pasivo	ego adhortābar	tū adhortābāris, adhortābāre	is, ea, id adhortābātur	nōs adhortābāmur	vōs adhortābāminī	eī, eae, ea adhortābantur
Futuro pasivo	ego adhortābor	tū adhortāberis, adhortābere	is, ea, id adhortābitur	nōs adhortābimur	vōs adhortābiminī	eī, eae, ea adhortābuntur
Modo subjuntivo
	ut ego	ut tū	ut is, ut ea, ut id	ut nōs	ut vōs	ut eī, ut eae, ut ea
Presente pasivo	ut ego adhorter	ut tū adhortēris, adhortēre	ut is, ut ea, ut id adhortētur	ut nōs adhortēmur	ut vōs adhortēminī	ut eī, ut eae, ut ea adhortentur
Pretérito imperfecto pasivo	ut ego adhortārer	ut tū adhortārēris, adhortārēre	ut is, ut ea, ut id adhortārētur	ut nōs adhortārēmur	ut vōs adhortārēminī	ut eī, ut eae, ut ea adhortārentur
Modo imperativo
	―	(tū)	(is, ea, id)	―	(vōs)	(eī, eae, ea)
Presente pasivo	― ―	(tū) adhortāre	(is, ea, id) ―	― ―	(vōs) adhortāminī	(eī, eae, ea) ―
Futuro pasivo	― ―	(tū) adhortātor	(is, ea, id) adhortātor	― ―	(vōs) ―	(eī, eae, ea) adhortantor
Leyenda: † arcaico, x no normativo, ■ cambio ortográfico, ■ irregularidad