Ir al contenido

filius

De Wikcionario, el diccionario libre
filius
clásico (AFI) /ˈfiː.li.us/
eclesiástico (AFI) /ˈfi.li.us/
silabación fī-li-us
acentuación esdrújula
longitud silábica trisílaba
rimas i.li.us, iː.li.us

Etimología 1

[editar]

Del protoitálico *fīlio-, y este del protoindoeuropeo ("el que chupa o mama", "niño"),[1] del protoindoeuropeo *dʰeh₁-.[2]fēcundus, fēlīx, fēlō/fellō, fēmina, fēnus, fētus.

Sustantivo masculino

[editar]
1
Hijo.
2
Por extensión, descendiente varón.
3
Niños.
  • Uso: en plural

Descendientes

[editar]
descendientes []

Véase también

[editar]

Declinación

[editar]
Declinación de fīlius, fīliītipo: segunda declinación []
Singular Plural
Nominativo sg.fīlius pl.fīliī
Genitivo sg.fīliī, fīlī pl.fīliōrum
Dativo sg.fīliō pl.fīliīs, fīlibus
Acusativo sg.fīlium pl.fīliōs
Ablativo sg.fīliō pl.fīliīs, fīlibus
Vocativo sg.fīlī pl.fīliī

Referencias y notas

[editar]
  1. Michiel de Vaan. Etymological Dictionary of Latin and the Other Italic Languages. Páginas 219-220. Editorial: Leiden. Brill, 2008. ISBN: 9789004167971.
  2. J. P. Mallory & Douglas Q. Adams. The Oxford introduction to Proto-Indo-European and the Proto-Indo-European world. Página 255. Editorial: Oxford University Press. Oxford, 2006. ISBN: 9780199287918.