Ir al contenido

glin

De Wikcionario, el diccionario libre

Bretón

[editar]
glin
pronunciación (AFI) /ˈɡlĩːn/

Etimología

[editar]

Del bretón medio glin.[1]

Sustantivo masculino

[editar]

glin, c'hlin, klin (irregular)¦dual: daoulin¦plural: glinoù, c'hlinoù, klinoù

1 Anatomía
Rodilla.

Véase también

[editar]

Córnico (Standard Written Form)

[editar]
glin
pronunciación falta agregar

Etimología

[editar]

Si puedes, incorpórala: ver cómo

Sustantivo masculino

[editar]
Singular Plural
glin glinyow
1
Rodilla

Galés

[editar]
glin
pronunciación falta agregar

Etimología

[editar]

Si puedes, incorpórala: ver cómo

Sustantivo masculino

[editar]
Mutación Singular Plural
Radical
glin
gliniau
Suave
lin
liniau
Nasal
nglin
ngliniau
1
Rodilla
glin
pronunciación (AFI) /ɡlin/
silabación glin
longitud silábica monosílaba
rima in

Etimología

[editar]

De glina.

Sustantivo masculino

[editar]
1 Elementos químicos
Aluminio.

Véase también

[editar]

Declinación

[editar]
Declinación de glintipo: m-in []
Singular Plural
Nominativo sg.glin pl.
Genitivo sg.glinu pl.
Dativo sg.glinowi pl.
Acusativo sg.glin pl.
Instrumental sg.glinem pl.
Locativo sg.glinie pl.
Vocativo sg.glinie pl.

Referencias y notas

[editar]
  1. John Lagadeuc. Le vocabulaire breton du Catholicon (1499). Editado por: Gwennole Le Menn. Editorial: Skol. 2001. ISBN: 9782911647192.