Ir al contenido

libertinus

De Wikcionario, el diccionario libre
libertinus
clásico (AFI) /liː.berˈtiː.nus/
eclesiástico (AFI) /li.berˈti.nus/ (etimología 2)
clásico (AFI) /liː.berˈtiː.nus/ (etimología 2)
eclesiástico (AFI) /li.berˈti.nus/
silabación lī-ber-tī-nus
acentuación llana
longitud silábica tetrasílaba
rimas i.nus, iː.nus

Etimología 1

[editar]

De lībertus ('liberto') y el sufijo īnus, y este de līber ('libre') y el sufijo -tus2.[1]

Adjetivo

[editar]
1
Que tiene el estado de liberto.[1]
b
Relativo o perteneciente a los libertos.[1]

Declinación

[editar]
Declinación de lībertīnus, lībertīnītipo: segunda declinación []
Singular Plural
Nominativo sg.lībertīnus pl.lībertīnī
Genitivo sg.lībertīnī pl.lībertīnōrum
Dativo sg.lībertīnō pl.lībertīnīs
Acusativo sg.lībertīnum pl.lībertīnōs
Ablativo sg.lībertīnō pl.lībertīnīs
Vocativo sg.lībertīne pl.lībertīnī

Etimología 2

[editar]

De lībertus ('liberto') y el sufijo īnus, y este de līber ('libre') y el sufijo -tus2.[1]

Sustantivo masculino

[editar]
1
Miembro de la clase de los libertos, liberto.[1]
2
El hijo de un liberto.[1]

Declinación

[editar]
Declinación de lībertīnus, lībertīnītipo: segunda declinación []
Singular Plural
Nominativo sg.lībertīnus pl.lībertīnī
Genitivo sg.lībertīnī pl.lībertīnōrum
Dativo sg.lībertīnō pl.lībertīnīs
Acusativo sg.lībertīnum pl.lībertīnōs
Ablativo sg.lībertīnō pl.lībertīnīs
Vocativo sg.lībertīne pl.lībertīnī

Referencias y notas

[editar]
  1. 1 2 3 4 5 6 Oxford Latin Dictionary. Editado por: P. G. W. Glare. Editorial: Oxford University Press. Oxford, 1983.