plenus
| plenus | |
| clásico (AFI) | /ˈpleː.nus/ |
| eclesiástico (AFI) | /ˈple.nus/ |
| silabación | plē-nus |
| acentuación | llana |
| longitud silábica | bisílaba |
| rimas | e.nus, eː.nus |
Etimología
[editar]De -pleō, -ēre (existe sólo como sufijo verbal, "llenar", "completar") y el sufijo -nus, aquel del protoitálico *plē-(je/o-), y este del protoindoeuropeo *pleh₁- ('llenar').[1] Compárese el sánscrito pr̥ṇāti ('llenar'), el griego antiguo πίμπλημι (pímplēmi, 'llenar') y el lituano pìlnas ('lleno').[1]
Adjetivo
[editar]Declinación
[editar]Declinación de plēnus, plēna, plēnum tipo: primera y segunda declinación [▲▼]
| Singular | |||
|---|---|---|---|
| Masculino | Femenino | Neutro | |
| Nominativo | m. plēnus | f. plēna | n. plēnum |
| Genitivo | m. plēnī | f. plēnae | n. plēnī |
| Dativo | m. plēnō | f. plēnae | n. plēnō |
| Acusativo | m. plēnum | f. plēnam | n. plēnum |
| Ablativo | m. plēnō | f. plēnā | n. plēnō |
| Vocativo | m. plēne | f. plēna | n. plēnum |
| Plural | |||
| Masculino | Femenino | Neutro | |
| Nominativo | m. plēnī | f. plēnae | n. plēna |
| Genitivo | m. plēnōrum | f. plēnārum | n. plēnōrum |
| Dativo | m. plēnīs | f. plēnīs | n. plēnīs |
| Acusativo | m. plēnōs | f. plēnās | n. plēna |
| Ablativo | m. plēnīs | f. plēnīs | n. plēnīs |
| Vocativo | m. plēnī | f. plēnae | n. plēna |
Referencias y notas
[editar]- 1 2 Michiel de Vaan. Etymological Dictionary of Latin and the Other Italic Languages. Páginas 472-473. Editorial: Leiden. Brill, 2008. ISBN: 9789004167971.