abita
Apariencia
| abita | |
| pronunciación (AFI) | [aˈβ̞it̪a] |
| silabación | a-bi-ta |
| acentuación | llana |
| longitud silábica | trisílaba |
| rima | i.ta |
Etimología 1
[editar]Véase bita.
Sustantivo femenino
[editar]abita ¦ plural: abitas
Forma flexiva
[editar]Forma verbal
[editar]- 1
- Tercera persona del singular (él, ella, ello; usted, 2.ª persona) del presente de indicativo de abitar.
- 2
- Segunda persona del singular (tú) del imperativo afirmativo de abitar.
| abita | |
| brasilero (AFI) | /aˈbi.tɐ/ |
| europeo (AFI) | /ɐˈbi.tɐ/ |
| silabación | a-bi-ta |
| acentuación | llana |
| longitud silábica | trisílaba |
| rima | i.tɐ |
Etimología
[editar]Si puedes, incorpórala: ver cómo.
Sustantivo
[editar]- 1
- Abita.
Referencias y notas
[editar]- ↑ VV. AA. Enciclopedia universal ilustrada europeo-americana tomo 1. Editorial: Espasa-Calpe. Madrid, 1908.
Categorías:
- Español
- ES:Palabras llanas
- ES:Palabras trisílabas
- ES:Rimas:i.ta
- ES:Palabras endógenas
- ES:Sustantivos femeninos
- ES:Sustantivos
- ES:Sustantivos regulares
- ES:Náutica
- ES:Variantes obsoletas
- ES:Términos anticuados
- ES:Formas verbales en indicativo
- ES:Formas verbales en imperativo
- Portugués
- PT:Palabras llanas
- PT:Palabras trisílabas
- PT:Rimas:i.tɐ
- PT:Palabras de etimología sin precisar
- PT:Sustantivos