De Wikcionario, el diccionario libre
Conjugación de ammīrō, ammīrāre, ―, ammiratum (primera conjugación, deponente, regular) [▲▼]
| Formas no personales (verboides) |
| Infinitivo pasivo |
ammīrārī |
| Participio pasivo |
ammīrandus, ammiratus |
| Gerundio |
ammīrandī, ammīrandō, ammīrandum |
| Supino |
ammiratum, ammiratū |
| Formas personales |
| Modo indicativo |
|
ego |
tū |
is, ea, id |
nōs |
vōs |
eī, eae, ea |
| Presente pasivo |
ego ammīror |
tū ammīrāris, ammīrāre |
is, ea, id ammīrātur |
nōs ammīrāmur |
vōs ammīrāminī |
eī, eae, ea ammīrantur |
| Pretérito imperfecto pasivo |
ego ammīrābar |
tū ammīrābāris, ammīrābāre |
is, ea, id ammīrābātur |
nōs ammīrābāmur |
vōs ammīrābāminī |
eī, eae, ea ammīrābantur |
| Futuro pasivo |
ego ammīrābor |
tū ammīrāberis, ammīrābere |
is, ea, id ammīrābitur |
nōs ammīrābimur |
vōs ammīrābiminī |
eī, eae, ea ammīrābuntur |
| Modo subjuntivo |
|
ut ego |
ut tū |
ut is, ut ea, ut id |
ut nōs |
ut vōs |
ut eī, ut eae, ut ea |
| Presente pasivo |
ut ego ammīrer |
ut tū ammīrēris, ammīrēre |
ut is, ut ea, ut id ammīrētur |
ut nōs ammīrēmur |
ut vōs ammīrēminī |
ut eī, ut eae, ut ea ammīrentur |
| Pretérito imperfecto pasivo |
ut ego ammīrārer |
ut tū ammīrārēris, ammīrārēre |
ut is, ut ea, ut id ammīrārētur |
ut nōs ammīrārēmur |
ut vōs ammīrārēminī |
ut eī, ut eae, ut ea ammīrārentur |
| Modo imperativo |
|
― |
(tū) |
(is, ea, id) |
― |
(vōs) |
(eī, eae, ea) |
| Presente pasivo |
― ― |
(tū) ammīrāre |
(is, ea, id) ― |
― ― |
(vōs) ammīrāminī |
(eī, eae, ea) ― |
| Futuro pasivo |
― ― |
(tū) ammīrātor |
(is, ea, id) ammīrātor |
― ― |
(vōs) ― |
(eī, eae, ea) ammīrantor |
| Leyenda: † arcaico, x no normativo, ■ cambio ortográfico, ■ irregularidad |
|
