Ir al contenido

divinus

De Wikcionario, el diccionario libre
dīvīnus
clásico (AFI) [diːˈwiː.nʊs]

Etimología

[editar]

De dīvus ('divino') y el sufijo īnus, y este de deus ('dios').[1]

Adjetivo

[editar]
1
Divino, de los dioses, digno de los dioses.
  • Sinónimo: dīvus.
  • Ejemplo: 

    «Fuit et ipse magnus Philosophus, ac propemodum divinus, quem Philosophae, doctrinorimque omnium studia tanto ardore presecutum esse serunt, ut vel moriens naturam accusaverit, quod cervis, et coturnicibus vitam diuturnam, omnibus exiguam dedisset: quorum si vita esset longinquior, omnibus perfectis artibus, omni doctrina facile cruditerur». «También fue un gran filósofo, casi divino, de quien se dice que persiguió los estudios de la filosofía y de todas las ciencias con tanto ardor, que incluso al morir acusó a la naturaleza por haber dado una vida larga a los ciervos y a las codornices, pero breve a todos los hombres. Si la vida de estos fuera más extensa, se perfeccionarían con facilidad todas las artes y todo conocimiento».Eustathius. Eustathiou Diakonou epi ton Deéseon kaì maistoros ton rhetoron... Archiepiskopou Thessalonikes Parekbolai eis ten Homerou Iliada. Página 42. 1735.

2
Inspirado, profético.
3
Extraordinario, maravilloso, excelente.

Sustantivo masculino

[editar]
4
Adivino, profeta.
5
Intérprete de los sueños.

Declinación

[editar]
Declinación de dīvīnus, dīvīna, dīvīnumtipo: primera y segunda declinación []
Singular
Masculino Femenino Neutro
Nominativo m.dīvīnus f.dīvīna n.dīvīnum
Genitivo m.dīvīnī f.dīvīnae n.dīvīnī
Dativo m.dīvīnō f.dīvīnae n.dīvīnō
Acusativo m.dīvīnum f.dīvīnam n.dīvīnum
Ablativo m.dīvīnō f.dīvīnā n.dīvīnō
Vocativo m.dīvīne f.dīvīna n.dīvīnum
Plural
Masculino Femenino Neutro
Nominativo m.dīvīnī f.dīvīnae n.dīvīna
Genitivo m.dīvīnōrum f.dīvīnārum n.dīvīnōrum
Dativo m.dīvīnīs f.dīvīnīs n.dīvīnīs
Acusativo m.dīvīnōs f.dīvīnās n.dīvīna
Ablativo m.dīvīnīs f.dīvīnīs n.dīvīnīs
Vocativo m.dīvīnī f.dīvīnae n.dīvīna

Referencias y notas

[editar]
  1. Oxford Latin Dictionary. Editado por: P. G. W. Glare. Editorial: Oxford University Press. Oxford, 1983.