infortunium
Apariencia
| īnfortūnium | |
| clásico (AFI) | [ĩː.fɔrˈtuː.nɪ.ũː] [ɪn.fɔrˈtuː.nɪ.ũː] |
Etimología
[editar]Del prefijo in-2 y fortūna ('fortuna') y el sufijo -ium.[1]
Sustantivo neutro
[editar]- 1
- Infortunio, desgracia; (muchas veces empleado de manera eufemística para golpes o castigos).[1]
Descendientes
[editar]Descendientes [▲▼]
- Catalán: infortuni (ca)
- Español: infortunio
- Francés: infortune (fr)
- Italiano: infortunio (it)
- Portugués: infortúnio (pt)
Declinación
[editar]Declinación de īnfortūnium, īnfortūniī tipo: segunda declinación [▲▼]
| Singular | Plural | |
|---|---|---|
| Nominativo | sg. īnfortūnium | pl. īnfortūnia |
| Genitivo | sg. īnfortūniī, īnfortūnī† | pl. īnfortūniōrum |
| Dativo | sg. īnfortūniō | pl. īnfortūniīs |
| Acusativo | sg. īnfortūnium | pl. īnfortūnia |
| Ablativo | sg. īnfortūniō | pl. īnfortūniīs |
| Vocativo | sg. īnfortūnium | pl. īnfortūnia |