octo
Apariencia
| octo | |
| clásico (AFI) | /ˈok.toː/ ⓘ |
| eclesiástico (AFI) | /ˈok.to/ |
| silabación | oc-tō |
| acentuación | llana |
| longitud silábica | bisílaba |
| rimas | ok.to, ok.toː |
| Numerales latinos | |||
| ← VII | VIII | IX → | |
|---|---|---|---|
| Cardinal: | octō | ||
| Ordinal: | octāvus | ||
| Distributivo: | octōnī | ||
| Adverbial: | octiēs | ||
Etimología
[editar]Del protoitálico *oktō, del protoindoeuropeo *h₃(e)ḱtéh₃[1]/*oḱtṓw[2] Compárese el griego antiguo ὀκτώ (oktō), el sánscrito अष्ट (aṣṭa), el avéstico clásico ašta, el gótico 𐌰𐌷𐍄𐌰𐌿 (ahtau) y el tocario B okt.[1]
Adjetivo cardinal e indeclinable
[editar]- 1
- Ocho (8).
Información adicional
[editar]- Derivados: Octavia, Octavianus, Octavius, octavus, octies, octiens, octingesimus, octingenti, octipes, October, october, octodecim, octogenarius, octogeni, octogesimus, octogies, octogiens, octoginta, octoiugis, octoni, octuplicatus, octuplus, octussis, octophoros, octophoron
Descendientes
[editar]Descendientes [▲▼]
- Aragonés: ueito (an); ueit (an)
- Arrumano: optu (rup)
- Asturiano: ocho (ast)
- Catalán: vuit (ca)
- Corso: ottu (co)
- Dálmata: uapto (dlm); guapto (dlm); uat (dlm)
- Español: ocho
- Esperanto: ok (eo)
- Francés: huit (fr)
- Friulano: vot (fur)
- Gallego: oito (gl)
- Ido: ok (io)
- Interlingua: octo (ia)
- Italiano: otto (it)
- Occitano: uèch (oc); uèit (oc); uòch (oc)
- Portugués: oito (pt)
- Romanche: otg (rm); och (rm); ot (rm)
- Rumano: opt (ro)
- Sardo: òto (sc); òtu (sc)
- Valón: ût (wa)
Véase también
[editar]Referencias y notas
[editar]- 1 2 Michiel de Vaan. Etymological Dictionary of Latin and the Other Italic Languages. Páginas 424-25. Editorial: Leiden. Brill, 2008. ISBN: 9789004167971.
- ↑ Andrew Sihler. New Comparative Grammar of Greek and Latin. Editorial: Oxford University Press. 1994.