Ir al contenido

sedeo

De Wikcionario, el diccionario libre
icono de desambiguación Entradas similares:  sedeó
sedeo
pronunciación (AFI) [seˈð̞eo]
silabación se-de-o
acentuación llana
longitud silábica trisílaba
rima e.o

Forma verbal

[editar]
1
Primera persona del singular (yo) del presente de indicativo de sedear.
sedeo
clásico (AFI) /ˈse.de.oː/
eclesiástico (AFI) /ˈse.de.o/
silabación se-de-ō
acentuación esdrújula
longitud silábica trisílaba
rimas e.de.oː, e.de.o

Etimología

[editar]

Del protoitálico *sed-ē- ("estar sentado") y este del protoindoeuropeo *sed-eh₁- ("estar sentado"), de *sed-.[1] Compárese el irlandés antiguo said ('sentar'), el sánscrito सीदति (sīdati, 'sentarse'), el griego antiguo ἕζειν (hédzein, 'sentarse'), el lituano sedeti ('sentar') y el gótico 𐍃𐌹𐍄𐌰𐌽 (sitan, 'sentar').[1]

Verbo intransitivo

[editar]
1
Estar sentado.

Conjugación

[editar]
Conjugación de sedeō, sedēre, sēdī, sessum(segunda conjugación, defectivo, regular) []
Formas no personales (verboides)
Infinitivo activo sedēre, sēdisse
Infinitivo pasivo sedērī
Participio activo sedēns, sessūrus
Participio pasivo sedendus, sessus
Gerundio sedendī, sedendō, sedendum
Supino sessum, sessū
Formas personales
Modo indicativo
ego is, ea, id nōs vōs eī, eae, ea
Presente sedeō sedēs (id)sedet sedēmus sedētis sedent
Pretérito imperfecto sedēbam sedēbās (id)sedēbat sedēbāmus sedēbātis sedēbant
Futuro sedēbō sedēbis (id)sedēbit sedēbimus sedēbitis sedēbunt
Pretérito perfecto sēdī sēdistī (id)sēdit sēdimus sēdistis sēdērunt, sēdēre
Pretérito pluscuamperfecto sēderam sēderās (id)sēderat sēderāmus sēderātis sēderant
Futuro perfecto sēderō sēderis (id)sēderit sēderimus sēderitis sēderint
Presente pasivo (id)sedētur
Pretérito imperfecto pasivo (id)sedēbātur
Futuro pasivo (id)sedēbitur
Modo subjuntivo
ut ego ut tū ut is, ut ea, ut id ut nōs ut vōs ut eī, ut eae, ut ea
Presente sedeam sedeās (id)sedeat sedeāmus sedeātis sedeant
Pretérito imperfecto sedērem sedērēs (id)sedēret sedērēmus sedērētis sedērent
Pretérito perfecto sēderim sēderīs (id)sēderit sēderīmus sēderītis sēderint
Pretérito pluscuamperfecto sēdissem sēdissēs (id)sēdisset sēdissēmus sēdissētis sēdissent
Presente pasivo (id)sedeātur
Pretérito imperfecto pasivo (id)sedērētur
Modo imperativo
(tū) (is, ea, id) (vōs) (eī, eae, ea)
Presente sedē (id) sedēte
Futuro sedētō (id)sedētō sedētōte sedentō
Presente pasivo (id)
Futuro pasivo (id)sedētor
Leyenda: † arcaico, x no normativo, cambio ortográfico, irregularidad

Referencias y notas

[editar]
  1. 1 2 Michiel de Vaan. Etymological Dictionary of Latin and the Other Italic Languages. Páginas 551-2. Editorial: Leiden. Brill, 2008. ISBN: 9789004167971.