antiquo

Italiano

antiquo
pronunciación (AFI)	[anˈti:ko]

Etimología

Del italiano antiguo antiquo.

Adjetivo

antiquo ¦ plural: antiqui ¦ femenino: antiqua ¦ femenino plural: antique

1

Variante de antico.

• Uso: obsoleto.

Italiano antiguo

antiquo
pronunciación (AFI)	[anˈti:ko]

Etimología

Del latín antīquum.

Adjetivo

1

Variante de antico.

Latín

antīquō
clásico (AFI)	[anˈtiː.kʷoː]

Etimología

De antīquus ('antiguo') y el sufijo -o.

Verbo transitivo

1

Descuidar o restaurar.

2 Derecho

Rechazar.

3

Envejecer.

Conjugación

Conjugación de antīquō, antīquāre, antīquāvī, antīquātum  (primera conjugación, regular) [▲▼]

Formas no personales (verboides)
Infinitivo activo	antīquāre, antīquāvisse
Infinitivo pasivo	antīquārī
Participio activo	antīquāns, antīquātūrus
Participio pasivo	antīquandus, antīquātus
Gerundio	antīquandī, antīquandō, antīquandum
Supino	antīquātum, antīquātū
Formas personales
Modo indicativo
	ego	tū	is, ea, id	nōs	vōs	eī, eae, ea
Presente	ego antīquō	tū antīquās	is, ea, id antīquat	nōs antīquāmus	vōs antīquātis	eī, eae, ea antīquant
Pretérito imperfecto	ego antīquābam	tū antīquābās	is, ea, id antīquābat	nōs antīquābāmus	vōs antīquābātis	eī, eae, ea antīquābant
Futuro	ego antīquābō	tū antīquābis	is, ea, id antīquābit	nōs antīquābimus	vōs antīquābitis	eī, eae, ea antīquābunt
Pretérito perfecto	ego antīquāvī	tū antīquāvistī	is, ea, id antīquāvit	nōs antīquāvimus	vōs antīquāvistis	eī, eae, ea antīquāvērunt, antīquāvēre
Pretérito pluscuamperfecto	ego antīquāveram	tū antīquāverās	is, ea, id antīquāverat	nōs antīquāverāmus	vōs antīquāverātis	eī, eae, ea antīquāverant
Futuro perfecto	ego antīquāverō	tū antīquāveris	is, ea, id antīquāverit	nōs antīquāverimus	vōs antīquāveritis	eī, eae, ea antīquāverint
Presente pasivo	ego antīquor	tū antīquāris, antīquāre	is, ea, id antīquātur	nōs antīquāmur	vōs antīquāminī	eī, eae, ea antīquantur
Pretérito imperfecto pasivo	ego antīquābar	tū antīquābāris, antīquābāre	is, ea, id antīquābātur	nōs antīquābāmur	vōs antīquābāminī	eī, eae, ea antīquābantur
Futuro pasivo	ego antīquābor	tū antīquāberis, antīquābere	is, ea, id antīquābitur	nōs antīquābimur	vōs antīquābiminī	eī, eae, ea antīquābuntur
Modo subjuntivo
	ut ego	ut tū	ut is, ut ea, ut id	ut nōs	ut vōs	ut eī, ut eae, ut ea
Presente	ut ego antīquem	ut tū antīquēs	ut is, ut ea, ut id antīquet	ut nōs antīquēmus	ut vōs antīquētis	ut eī, ut eae, ut ea antīquent
Pretérito imperfecto	ut ego antīquārem	ut tū antīquārēs	ut is, ut ea, ut id antīquāret	ut nōs antīquārēmus	ut vōs antīquārētis	ut eī, ut eae, ut ea antīquārent
Pretérito perfecto	ut ego antīquāverim	ut tū antīquāverīs	ut is, ut ea, ut id antīquāverit	ut nōs antīquāverīmus	ut vōs antīquāverītis	ut eī, ut eae, ut ea antīquāverint
Pretérito pluscuamperfecto	ut ego antīquāvissem	ut tū antīquāvissēs	ut is, ut ea, ut id antīquāvisset	ut nōs antīquāvissēmus	ut vōs antīquāvissētis	ut eī, ut eae, ut ea antīquāvissent
Presente pasivo	ut ego antīquer	ut tū antīquēris, antīquēre	ut is, ut ea, ut id antīquētur	ut nōs antīquēmur	ut vōs antīquēminī	ut eī, ut eae, ut ea antīquentur
Pretérito imperfecto pasivo	ut ego antīquārer	ut tū antīquārēris, antīquārēre	ut is, ut ea, ut id antīquārētur	ut nōs antīquārēmur	ut vōs antīquārēminī	ut eī, ut eae, ut ea antīquārentur
Modo imperativo
	―	(tū)	(is, ea, id)	―	(vōs)	(eī, eae, ea)
Presente	― ―	(tū) antīquā	(is, ea, id) ―	― ―	(vōs) antīquāte	(eī, eae, ea) ―
Futuro	― ―	(tū) antīquātō	(is, ea, id) antīquātō	― ―	(vōs) antīquātōte	(eī, eae, ea) antīquantō
Presente pasivo	― ―	(tū) antīquāre	(is, ea, id) ―	― ―	(vōs) antīquāminī	(eī, eae, ea) ―
Futuro pasivo	― ―	(tū) antīquātor	(is, ea, id) antīquātor	― ―	(vōs) ―	(eī, eae, ea) antīquantor
Leyenda: † arcaico, x no normativo, ■ cambio ortográfico, ■ irregularidad

Información adicional

• Derivado: antiquatio

Portugués

antiquo
pronunciación	falta agregar

Forma verbal

1

Primera persona del singular (eu) del presente de indicativo de antiquar.