Ir al contenido

dilaudo

De Wikcionario, el diccionario libre
dilaudo
clásico (AFI) /ˈdiː.law.doː/
eclesiástico (AFI) /ˈdi.law.do/
silabación dī-lau-dō
acentuación esdrújula
longitud silábica trisílaba
rimas iː.law.doː, i.law.do

Etimología

[editar]

Del prefijo dis- y laudō ('alabar').[1]

Verbo transitivo

[editar]
1
Alabar ampliamente.[1]

Conjugación

[editar]
Conjugación de dīlaudō, dīlaudāre, dīlaudāvī, dīlaudātum(primera conjugación, regular) []
Formas no personales (verboides)
Infinitivo activo dīlaudāre, dīlaudāvisse
Infinitivo pasivo dīlaudārī
Participio activo dīlaudāns, dīlaudātūrus
Participio pasivo dīlaudandus, dīlaudātus
Gerundio dīlaudandī, dīlaudandō, dīlaudandum
Supino dīlaudātum, dīlaudātū
Formas personales
Modo indicativo
ego is, ea, id nōs vōs eī, eae, ea
Presente egodīlaudō dīlaudās is, ea, iddīlaudat nōsdīlaudāmus vōsdīlaudātis eī, eae, eadīlaudant
Pretérito imperfecto egodīlaudābam dīlaudābās is, ea, iddīlaudābat nōsdīlaudābāmus vōsdīlaudābātis eī, eae, eadīlaudābant
Futuro egodīlaudābō dīlaudābis is, ea, iddīlaudābit nōsdīlaudābimus vōsdīlaudābitis eī, eae, eadīlaudābunt
Pretérito perfecto egodīlaudāvī dīlaudāvistī is, ea, iddīlaudāvit nōsdīlaudāvimus vōsdīlaudāvistis eī, eae, eadīlaudāvērunt, dīlaudāvēre
Pretérito pluscuamperfecto egodīlaudāveram dīlaudāverās is, ea, iddīlaudāverat nōsdīlaudāverāmus vōsdīlaudāverātis eī, eae, eadīlaudāverant
Futuro perfecto egodīlaudāverō dīlaudāveris is, ea, iddīlaudāverit nōsdīlaudāverimus vōsdīlaudāveritis eī, eae, eadīlaudāverint
Presente pasivo egodīlaudor dīlaudāris, dīlaudāre is, ea, iddīlaudātur nōsdīlaudāmur vōsdīlaudāminī eī, eae, eadīlaudantur
Pretérito imperfecto pasivo egodīlaudābar dīlaudābāris, dīlaudābāre is, ea, iddīlaudābātur nōsdīlaudābāmur vōsdīlaudābāminī eī, eae, eadīlaudābantur
Futuro pasivo egodīlaudābor dīlaudāberis, dīlaudābere is, ea, iddīlaudābitur nōsdīlaudābimur vōsdīlaudābiminī eī, eae, eadīlaudābuntur
Modo subjuntivo
ut ego ut tū ut is, ut ea, ut id ut nōs ut vōs ut eī, ut eae, ut ea
Presente ut egodīlaudem ut tūdīlaudēs ut is, ut ea, ut iddīlaudet ut nōsdīlaudēmus ut vōsdīlaudētis ut eī, ut eae, ut eadīlaudent
Pretérito imperfecto ut egodīlaudārem ut tūdīlaudārēs ut is, ut ea, ut iddīlaudāret ut nōsdīlaudārēmus ut vōsdīlaudārētis ut eī, ut eae, ut eadīlaudārent
Pretérito perfecto ut egodīlaudāverim ut tūdīlaudāverīs ut is, ut ea, ut iddīlaudāverit ut nōsdīlaudāverīmus ut vōsdīlaudāverītis ut eī, ut eae, ut eadīlaudāverint
Pretérito pluscuamperfecto ut egodīlaudāvissem ut tūdīlaudāvissēs ut is, ut ea, ut iddīlaudāvisset ut nōsdīlaudāvissēmus ut vōsdīlaudāvissētis ut eī, ut eae, ut eadīlaudāvissent
Presente pasivo ut egodīlauder ut tūdīlaudēris, dīlaudēre ut is, ut ea, ut iddīlaudētur ut nōsdīlaudēmur ut vōsdīlaudēminī ut eī, ut eae, ut eadīlaudentur
Pretérito imperfecto pasivo ut egodīlaudārer ut tūdīlaudārēris, dīlaudārēre ut is, ut ea, ut iddīlaudārētur ut nōsdīlaudārēmur ut vōsdīlaudārēminī ut eī, ut eae, ut eadīlaudārentur
Modo imperativo
(tū) (is, ea, id) (vōs) (eī, eae, ea)
Presente (tū)dīlaudā (is, ea, id) (vōs)dīlaudāte (eī, eae, ea)
Futuro (tū)dīlaudātō (is, ea, id)dīlaudātō (vōs)dīlaudātōte (eī, eae, ea)dīlaudantō
Presente pasivo (tū)dīlaudāre (is, ea, id) (vōs)dīlaudāminī (eī, eae, ea)
Futuro pasivo (tū)dīlaudātor (is, ea, id)dīlaudātor (vōs) (eī, eae, ea)dīlaudantor
Leyenda: † arcaico, x no normativo, cambio ortográfico, irregularidad

Referencias y notas

[editar]
  1. 1 2 Oxford Latin Dictionary. Editado por: P. G. W. Glare. Editorial: Oxford University Press. Oxford, 1983.