Ir al contenido

dinumero

De Wikcionario, el diccionario libre
dinumero
clásico (AFI) /diːˈnu.me.roː/
eclesiástico (AFI) /diˈnu.me.ro/
silabación dī-nu-me-rō
acentuación esdrújula
longitud silábica tetrasílaba
rimas u.me.roː, u.me.ro

Etimología

[editar]

Del prefijo dis- y numerō1 ('contar').[1]

Verbo transitivo

[editar]
1
Calcular la cantidad de, contar, enumerar.[1]
2
Contar (el dinero), pagar.[1]

Conjugación

[editar]
Conjugación de dīnumerō, dīnumerāre, dīnumerāvī, dīnumerātum(primera conjugación, regular) []
Formas no personales (verboides)
Infinitivo activo dīnumerāre, dīnumerāvisse
Infinitivo pasivo dīnumerārī
Participio activo dīnumerāns, dīnumerātūrus
Participio pasivo dīnumerandus, dīnumerātus
Gerundio dīnumerandī, dīnumerandō, dīnumerandum
Supino dīnumerātum, dīnumerātū
Formas personales
Modo indicativo
ego is, ea, id nōs vōs eī, eae, ea
Presente egodīnumerō dīnumerās is, ea, iddīnumerat nōsdīnumerāmus vōsdīnumerātis eī, eae, eadīnumerant
Pretérito imperfecto egodīnumerābam dīnumerābās is, ea, iddīnumerābat nōsdīnumerābāmus vōsdīnumerābātis eī, eae, eadīnumerābant
Futuro egodīnumerābō dīnumerābis is, ea, iddīnumerābit nōsdīnumerābimus vōsdīnumerābitis eī, eae, eadīnumerābunt
Pretérito perfecto egodīnumerāvī dīnumerāvistī is, ea, iddīnumerāvit nōsdīnumerāvimus vōsdīnumerāvistis eī, eae, eadīnumerāvērunt, dīnumerāvēre
Pretérito pluscuamperfecto egodīnumerāveram dīnumerāverās is, ea, iddīnumerāverat nōsdīnumerāverāmus vōsdīnumerāverātis eī, eae, eadīnumerāverant
Futuro perfecto egodīnumerāverō dīnumerāveris is, ea, iddīnumerāverit nōsdīnumerāverimus vōsdīnumerāveritis eī, eae, eadīnumerāverint
Presente pasivo egodīnumeror dīnumerāris, dīnumerāre is, ea, iddīnumerātur nōsdīnumerāmur vōsdīnumerāminī eī, eae, eadīnumerantur
Pretérito imperfecto pasivo egodīnumerābar dīnumerābāris, dīnumerābāre is, ea, iddīnumerābātur nōsdīnumerābāmur vōsdīnumerābāminī eī, eae, eadīnumerābantur
Futuro pasivo egodīnumerābor dīnumerāberis, dīnumerābere is, ea, iddīnumerābitur nōsdīnumerābimur vōsdīnumerābiminī eī, eae, eadīnumerābuntur
Modo subjuntivo
ut ego ut tū ut is, ut ea, ut id ut nōs ut vōs ut eī, ut eae, ut ea
Presente ut egodīnumerem ut tūdīnumerēs ut is, ut ea, ut iddīnumeret ut nōsdīnumerēmus ut vōsdīnumerētis ut eī, ut eae, ut eadīnumerent
Pretérito imperfecto ut egodīnumerārem ut tūdīnumerārēs ut is, ut ea, ut iddīnumerāret ut nōsdīnumerārēmus ut vōsdīnumerārētis ut eī, ut eae, ut eadīnumerārent
Pretérito perfecto ut egodīnumerāverim ut tūdīnumerāverīs ut is, ut ea, ut iddīnumerāverit ut nōsdīnumerāverīmus ut vōsdīnumerāverītis ut eī, ut eae, ut eadīnumerāverint
Pretérito pluscuamperfecto ut egodīnumerāvissem ut tūdīnumerāvissēs ut is, ut ea, ut iddīnumerāvisset ut nōsdīnumerāvissēmus ut vōsdīnumerāvissētis ut eī, ut eae, ut eadīnumerāvissent
Presente pasivo ut egodīnumerer ut tūdīnumerēris, dīnumerēre ut is, ut ea, ut iddīnumerētur ut nōsdīnumerēmur ut vōsdīnumerēminī ut eī, ut eae, ut eadīnumerentur
Pretérito imperfecto pasivo ut egodīnumerārer ut tūdīnumerārēris, dīnumerārēre ut is, ut ea, ut iddīnumerārētur ut nōsdīnumerārēmur ut vōsdīnumerārēminī ut eī, ut eae, ut eadīnumerārentur
Modo imperativo
(tū) (is, ea, id) (vōs) (eī, eae, ea)
Presente (tū)dīnumerā (is, ea, id) (vōs)dīnumerāte (eī, eae, ea)
Futuro (tū)dīnumerātō (is, ea, id)dīnumerātō (vōs)dīnumerātōte (eī, eae, ea)dīnumerantō
Presente pasivo (tū)dīnumerāre (is, ea, id) (vōs)dīnumerāminī (eī, eae, ea)
Futuro pasivo (tū)dīnumerātor (is, ea, id)dīnumerātor (vōs) (eī, eae, ea)dīnumerantor
Leyenda: † arcaico, x no normativo, cambio ortográfico, irregularidad

Referencias y notas

[editar]
  1. 1 2 3 Oxford Latin Dictionary. Editado por: P. G. W. Glare. Editorial: Oxford University Press. Oxford, 1983.