glans
Apariencia
| glans | |
| pronunciación (AFI) | /ɡlænz/ |
Etimología
[editar]Del latín glans.
Sustantivo
[editar]- 1
- Glande.
| glans | |
| clásico (AFI) | /ˈglans/ |
| eclesiástico (AFI) | /ˈglans/ |
| silabación | glāns |
| acentuación | monosílaba |
| longitud silábica | monosílaba |
| variantes | glās |
| rima | ans |
Etimología
[editar]Del protoitálico *gʷland(i)- < *gʷlānd-, y este del protoindoeuropeo *gʷlh₂-n-d⁽ʰ⁾-(i)- ('lande').[1] Compárese el sánscrito gula ("glande", "pene", "clítoris"), el griego antiguo βάλανος (bálanos, 'lande'), el armenio antiguo կաղին (kałin, 'lande'), el albanés lênd ('lande') y el prusiano antiguo gile ("lande", "roble").[1]
Sustantivo femenino
[editar]Información adicional
[editar]- Derivados: glandium, glandionida, glandula, glandulosus, glandaris, glandarius, glandifer, iuglans
Descendientes
[editar]Declinación
[editar]Véase también
[editar]Referencias y notas
[editar]- 1 2 Michiel de Vaan. Etymological Dictionary of Latin and the Other Italic Languages. Páginas 263-264. Editorial: Leiden. Brill, 2008. ISBN: 9789004167971.