imperitus
Apariencia
| imperītus | |
| clásico (AFI) | [ɪm.pɛˈriː.tʊs] |
| variantes | inperītus |
Etimología
[editar]Adjetivo
[editar]- 1
- Especialmente con genitivo: falto de experiencia, conocimientos, habilidades, etc., ignorante (de), inexperto (en), imperito, inhábil, indocto.[1]
- c
- Dícese del habla, de la conducta, etc.[1]
Declinación
[editar]Declinación de imperītus, imperīta, imperītum tipo: primera y segunda declinación [▲▼]
| Singular | |||
|---|---|---|---|
| Masculino | Femenino | Neutro | |
| Nominativo | m. imperītus | f. imperīta | n. imperītum |
| Genitivo | m. imperītī | f. imperītae | n. imperītī |
| Dativo | m. imperītō | f. imperītae | n. imperītō |
| Acusativo | m. imperītum | f. imperītam | n. imperītum |
| Ablativo | m. imperītō | f. imperītā | n. imperītō |
| Vocativo | m. imperīte | f. imperīta | n. imperītum |
| Plural | |||
| Masculino | Femenino | Neutro | |
| Nominativo | m. imperītī | f. imperītae | n. imperīta |
| Genitivo | m. imperītōrum | f. imperītārum | n. imperītōrum |
| Dativo | m. imperītīs | f. imperītīs | n. imperītīs |
| Acusativo | m. imperītōs | f. imperītās | n. imperīta |
| Ablativo | m. imperītīs | f. imperītīs | n. imperītīs |
| Vocativo | m. imperītī | f. imperītae | n. imperīta |