Ir al contenido

remigo

De Wikcionario, el diccionario libre
remigo
clásico (AFI) /ˈreː.mi.goː/
eclesiástico (AFI) /ˈre.mi.go/
silabación rē-mi-gō
acentuación esdrújula
longitud silábica trisílaba
rimas eː.mi.goː, e.mi.go

Etimología

[editar]

Compuesto de rēmus ('remo') y agō, -ere ('conducir').

Verbo intransitivo

[editar]
1 Náutica
Remar, usar remos.[1]

Conjugación

[editar]
Conjugación de rēmigō, rēmigāre, rēmigāvī, rēmigātum  (primera conjugación, regular) [▲▼]
Formas no personales (verboides)
Infinitivo activo rēmigāre, rēmigāvisse
Infinitivo pasivo rēmigārī
Participio activo rēmigāns, rēmigātūrus
Participio pasivo rēmigandus, rēmigātus
Gerundio rēmigandī, rēmigandō, rēmigandum
Supino rēmigātum, rēmigātū
Formas personales
Modo indicativo
ego tū is, ea, id nōs vōs eī, eae, ea
Presente ego rēmigō tū rēmigās is, ea, id rēmigat nōs rēmigāmus vōs rēmigātis eī, eae, ea rēmigant
Pretérito imperfecto ego rēmigābam tū rēmigābās is, ea, id rēmigābat nōs rēmigābāmus vōs rēmigābātis eī, eae, ea rēmigābant
Futuro ego rēmigābō tū rēmigābis is, ea, id rēmigābit nōs rēmigābimus vōs rēmigābitis eī, eae, ea rēmigābunt
Pretérito perfecto ego rēmigāvī tū rēmigāvistī is, ea, id rēmigāvit nōs rēmigāvimus vōs rēmigāvistis eī, eae, ea rēmigāvērunt, rēmigāvēre
Pretérito pluscuamperfecto ego rēmigāveram tū rēmigāverās is, ea, id rēmigāverat nōs rēmigāverāmus vōs rēmigāverātis eī, eae, ea rēmigāverant
Futuro perfecto ego rēmigāverō tū rēmigāveris is, ea, id rēmigāverit nōs rēmigāverimus vōs rēmigāveritis eī, eae, ea rēmigāverint
Presente pasivo ego rēmigor tū rēmigāris, rēmigāre is, ea, id rēmigātur nōs rēmigāmur vōs rēmigāminī eī, eae, ea rēmigantur
Pretérito imperfecto pasivo ego rēmigābar tū rēmigābāris, rēmigābāre is, ea, id rēmigābātur nōs rēmigābāmur vōs rēmigābāminī eī, eae, ea rēmigābantur
Futuro pasivo ego rēmigābor tū rēmigāberis, rēmigābere is, ea, id rēmigābitur nōs rēmigābimur vōs rēmigābiminī eī, eae, ea rēmigābuntur
Modo subjuntivo
ut ego ut tū ut is, ut ea, ut id ut nōs ut vōs ut eī, ut eae, ut ea
Presente ut ego rēmigem ut tū rēmigēs ut is, ut ea, ut id rēmiget ut nōs rēmigēmus ut vōs rēmigētis ut eī, ut eae, ut ea rēmigent
Pretérito imperfecto ut ego rēmigārem ut tū rēmigārēs ut is, ut ea, ut id rēmigāret ut nōs rēmigārēmus ut vōs rēmigārētis ut eī, ut eae, ut ea rēmigārent
Pretérito perfecto ut ego rēmigāverim ut tū rēmigāverīs ut is, ut ea, ut id rēmigāverit ut nōs rēmigāverīmus ut vōs rēmigāverītis ut eī, ut eae, ut ea rēmigāverint
Pretérito pluscuamperfecto ut ego rēmigāvissem ut tū rēmigāvissēs ut is, ut ea, ut id rēmigāvisset ut nōs rēmigāvissēmus ut vōs rēmigāvissētis ut eī, ut eae, ut ea rēmigāvissent
Presente pasivo ut ego rēmiger ut tū rēmigēris, rēmigēre ut is, ut ea, ut id rēmigētur ut nōs rēmigēmur ut vōs rēmigēminī ut eī, ut eae, ut ea rēmigentur
Pretérito imperfecto pasivo ut ego rēmigārer ut tū rēmigārēris, rēmigārēre ut is, ut ea, ut id rēmigārētur ut nōs rēmigārēmur ut vōs rēmigārēminī ut eī, ut eae, ut ea rēmigārentur
Modo imperativo
― (tū) (is, ea, id) ― (vōs) (eī, eae, ea)
Presente ― ― (tū) rēmigā (is, ea, id) ― ― ― (vōs) rēmigāte (eī, eae, ea) ―
Futuro ― ― (tū) rēmigātō (is, ea, id) rēmigātō ― ― (vōs) rēmigātōte (eī, eae, ea) rēmigantō
Presente pasivo ― ― (tū) rēmigāre (is, ea, id) ― ― ― (vōs) rēmigāminī (eī, eae, ea) ―
Futuro pasivo ― ― (tū) rēmigātor (is, ea, id) rēmigātor ― ― (vōs) ― (eī, eae, ea) rēmigantor
Leyenda: † arcaico, x no normativo, ■ cambio ortográfico, ■ irregularidad

Referencias y notas

[editar]
  1. ↑ Oxford Latin Dictionary. Editado por: P. G. W. Glare. Editorial: Oxford University Press. Oxford, 1983.