Ir al contenido

-io

De Wikcionario, el diccionario libre
icono de desambiguación Entradas similares:  -ío, io, Ío, Io
-io
pronunciación (AFI) [ˈjo]
[iˈo]
silabación io[1]
acentuación monosílaba
longitud silábica monosílaba
rima o

Etimología 1

[editar]

Del latín -ĭus, -ium, -idus o -eus.

Sufijo

[editar]

-io¦plural: -ios¦femenino: -ia¦femenino plural: -ias

1
Forma adjetivos y sustantivos, casi todos derivados del latín, con el sentido de "lugar de, característico de" lo indicado por la raíz.
2 Química
Terminación para el nombre de algunos elementos.
  • Ejemplo: 

    bariocadmiocalcioeuropiofranciogermanioheliolitiopotasioradioseleniosiliciosodiotitanio.

Véase también

[editar]

Traducciones

[editar]
Traducciones []
-io
pronunciación (AFI) /ˈi.o/
silabación i-o
longitud silábica bisílaba
rima i.o

Etimología 1

[editar]

Del latín -ia.

Sufijo

[editar]
1
Nombre de país formado a partir del nombre de sus habitantes, del nombre de una persona, ciudad o característica geográfica..
2
Disciplina científica nombrada a partir de la profesión..

Véase también

[editar]
-io
clásico (AFI) /ˈjoː/
eclesiástico (AFI) /ˈjo/
silabación
acentuación monosílaba
longitud silábica monosílaba
rimas , o

Etimología 1

[editar]

Si puedes, incorpórala: ver cómo.

Sufijo sustantivo

[editar]
1
Variante de -tio (deverbales femeninos que denotan acción).[2]
2
Generalmente de otros sustantivos forma masculinos (que denotan a un hombre).[2]

Declinación

[editar]
Declinación de -iō, -iōnistipo: tercera declinación []
Singular Plural
Nominativo sg.-iō pl.-iōnēs
Genitivo sg.-iōnis pl.-iōnum
Dativo sg.-iōnī pl.-iōnibus
Acusativo sg.-iōnem pl.-iōnēs
Ablativo sg.-iōne pl.-iōnibus
Vocativo sg.-iō pl.-iōnēs

Véase también

[editar]

Etimología 2

[editar]

Si puedes, incorpórala: ver cómo.

Sufijo verbal

[editar]
1
Cuarta conjugación regular. Forma verbos de sustantivos.[2]

Conjugación

[editar]
Conjugación de ‒iō, ‒īre, ‒īvī, ‒ītum(cuarta conjugación, regular) []
Formas no personales (verboides)
Infinitivo activo ‒īre, ‒īvisse, ‒iisse
Infinitivo pasivo ‒īrī
Participio activo ‒iēns, ‒ītūrus
Participio pasivo ‒iendus, ‒ītus
Gerundio ‒iendī, ‒iendō, ‒iendum
Supino ‒ītum, ‒ītū
Formas personales
Modo indicativo
ego is, ea, id nōs vōs eī, eae, ea
Presente ego‒iō ‒īs is, ea, id‒it nōs‒īmus vōs‒ītis eī, eae, ea‒iunt
Pretérito imperfecto ego‒iēbam ‒iēbās is, ea, id‒iēbat nōs‒iēbāmus vōs‒iēbātis eī, eae, ea‒iēbant
Futuro ego‒iam ‒iēs is, ea, id‒iet nōs‒iēmus vōs‒iētis eī, eae, ea‒ient
Pretérito perfecto ego‒īvī, ‒iī ‒īvistī, ‒iistī is, ea, id‒īvit, ‒iit nōs‒īvimus, ‒iimus vōs‒īvistis, ‒iistis eī, eae, ea‒īvērunt, ‒iērunt, ‒īvēre, ‒iēre
Pretérito pluscuamperfecto ego‒īveram, ‒ieram ‒īverās, ‒ierās is, ea, id‒īverat, ‒ierat nōs‒īverāmus, ‒ierāmus vōs‒īverātis, ‒ierātis eī, eae, ea‒īverant, ‒ierant
Futuro perfecto ego‒īverō, ‒ierō ‒īveris, ‒ieris is, ea, id‒īverit, ‒ierit nōs‒īverimus, ‒ierimus vōs‒īveritis, ‒ieritis eī, eae, ea‒īverint, ‒ierint
Presente pasivo ego‒ior ‒īris, ‒īre is, ea, id‒ītur nōs‒īmur vōs‒īminī eī, eae, ea‒iuntur
Pretérito imperfecto pasivo ego‒iēbar ‒iēbāris, ‒iēbāre is, ea, id‒iēbātur nōs‒iēbāmur vōs‒iēbāminī eī, eae, ea‒iēbantur
Futuro pasivo ego‒iar ‒iēris, ‒iēre is, ea, id‒iētur nōs‒iēmur vōs‒iēminī eī, eae, ea‒ientur
Modo subjuntivo
ut ego ut tū ut is, ut ea, ut id ut nōs ut vōs ut eī, ut eae, ut ea
Presente ut ego‒iam ut tū‒iās ut is, ut ea, ut id‒iat ut nōs‒iāmus ut vōs‒iātis ut eī, ut eae, ut ea‒iant
Pretérito imperfecto ut ego‒īrem ut tū‒īrēs ut is, ut ea, ut id‒īret ut nōs‒īrēmus ut vōs‒īrētis ut eī, ut eae, ut ea‒īrent
Pretérito perfecto ut ego‒īverim, ‒ierim ut tū‒īverīs, ‒ierīs ut is, ut ea, ut id‒īverit, ‒ierit ut nōs‒īverīmus, ‒ierīmus ut vōs‒īverītis, ‒ierītis ut eī, ut eae, ut ea‒īverint, ‒ierint
Pretérito pluscuamperfecto ut ego‒īvissem, ‒iissem ut tū‒īvissēs, ‒iissēs ut is, ut ea, ut id‒īvisset, ‒iisset ut nōs‒īvissēmus, ‒iissēmus ut vōs‒īvissētis, ‒iissētis ut eī, ut eae, ut ea‒īvissent, ‒iissent
Presente pasivo ut ego‒iar ut tū‒iāris, ‒iāre ut is, ut ea, ut id‒iātur ut nōs‒iāmur ut vōs‒iāminī ut eī, ut eae, ut ea‒iantur
Pretérito imperfecto pasivo ut ego‒īrer ut tū‒īrēris, ‒īrēre ut is, ut ea, ut id‒īrētur ut nōs‒īrēmur ut vōs‒īrēminī ut eī, ut eae, ut ea‒īrentur
Modo imperativo
(tū) (is, ea, id) (vōs) (eī, eae, ea)
Presente (tū)‒ī (is, ea, id) (vōs)‒īte (eī, eae, ea)
Futuro (tū)‒ītō (is, ea, id)‒ītō (vōs)‒ītōte (eī, eae, ea)‒iuntō
Presente pasivo (tū)‒īre (is, ea, id) (vōs)‒īminī (eī, eae, ea)
Futuro pasivo (tū)‒ītor (is, ea, id)‒ītor (vōs) (eī, eae, ea)‒iuntor
Leyenda: † arcaico, x no normativo, cambio ortográfico, irregularidad

Véase también

[editar]

Referencias y notas

[editar]
  1. Para más información sobre las convenciones de hiatos y diptongos, véase esta sección.
  2. 1 2 3 Oxford Latin Dictionary. Editado por: P. G. W. Glare. Editorial: Oxford University Press. Oxford, 1983.