Ir al contenido

battuo

De Wikcionario, el diccionario libre
battuo
clásico (AFI) /ˈbat.tu.oː/
eclesiástico (AFI) /ˈbat.tu.o/
silabación bat-tu-ō
acentuación esdrújula
longitud silábica trisílaba
variantes batuō, battō[2]
rimas at.tu.o, at.tu.oː

Etimología

[editar]

De origen incierto. Probablemente del galo, pero de origen desconocido (no indoeuropeo).[1]

Verbo transitivo

[editar]
1
Batir, golpear.
2
Batirse (los gladiadores).

Conjugación

[editar]
Conjugación de battuō, battuere, battuī, ―(tercera conjugación, regular) []
Formas no personales (verboides)
Infinitivo activo battuere, battuisse
Infinitivo pasivo battuī
Participio activo battuēns
Participio pasivo battuendus
Gerundio battuendī, battuendō, battuendum
Supino
Formas personales
Modo indicativo
ego is, ea, id nōs vōs eī, eae, ea
Presente egobattuō battuis is, ea, idbattuit nōsbattuimus vōsbattuitis eī, eae, eabattuunt
Pretérito imperfecto egobattuēbam battuēbās is, ea, idbattuēbat nōsbattuēbāmus vōsbattuēbātis eī, eae, eabattuēbant
Futuro egobattuam battuēs is, ea, idbattuēt nōsbattuēmus vōsbattuētis eī, eae, eabattuent
Pretérito perfecto egobattuī battuistī is, ea, idbattuit nōsbattuimus vōsbattuistis eī, eae, eabattuērunt, battuēre
Pretérito pluscuamperfecto egobattueram battuerās is, ea, idbattuerat nōsbattuerāmus vōsbattuerātis eī, eae, eabattuerant
Futuro perfecto egobattuerō battueris is, ea, idbattuerit nōsbattuerimus vōsbattueritis eī, eae, eabattuerint
Presente pasivo egobattuor battueris, battuere is, ea, idbattuitur nōsbattuimur vōsbattuiminī eī, eae, eabattuuntur
Pretérito imperfecto pasivo egobattuēbar battuēbāris, battuēbāre is, ea, idbattuēbātur nōsbattuēbāmur vōsbattuēbāminī eī, eae, eabattuēbantur
Futuro pasivo egobattuar battuēris, battuēre is, ea, idbattuētur nōsbattuēmur vōsbattuēminī eī, eae, eabattuentur
Modo subjuntivo
ut ego ut tū ut is, ut ea, ut id ut nōs ut vōs ut eī, ut eae, ut ea
Presente ut egobattuam ut tūbattuās ut is, ut ea, ut idbattuat ut nōsbattuāmus ut vōsbattuātis ut eī, ut eae, ut eabattuant
Pretérito imperfecto ut egobattuerem ut tūbattuerēs ut is, ut ea, ut idbattueret ut nōsbattuerēmus ut vōsbattuerētis ut eī, ut eae, ut eabattuerent
Pretérito perfecto ut egobattuerim ut tūbattuerīs ut is, ut ea, ut idbattuerit ut nōsbattuerīmus ut vōsbattuerītis ut eī, ut eae, ut eabattuerint
Pretérito pluscuamperfecto ut egobattuissem ut tūbattuissēs ut is, ut ea, ut idbattuisset ut nōsbattuissēmus ut vōsbattuissētis ut eī, ut eae, ut eabattuissent
Presente pasivo ut egobattuar ut tūbattuāris, battuāre ut is, ut ea, ut idbattuātur ut nōsbattuāmur ut vōsbattuāminī ut eī, ut eae, ut eabattuantur
Pretérito imperfecto pasivo ut egobattuerer ut tūbattuerēris, battuerēre ut is, ut ea, ut idbattuerētur ut nōsbattuerēmur ut vōsbattuerēminī ut eī, ut eae, ut eabattuerentur
Modo imperativo
(tū) (is, ea, id) (vōs) (eī, eae, ea)
Presente (tū)battue (is, ea, id) (vōs)battuite (eī, eae, ea)
Futuro (tū)battuitō (is, ea, id)battuitō (vōs)battuitōte (eī, eae, ea)battuuntō
Presente pasivo (tū)battuere (is, ea, id) (vōs)battuiminī (eī, eae, ea)
Futuro pasivo (tū)battuitor (is, ea, id)battuitor (vōs) (eī, eae, ea)battuuntor
Leyenda: † arcaico, x no normativo, cambio ortográfico, irregularidad

Referencias y notas

[editar]
  1. 1 2 Alfred Ernout & Antoine Meillet. Dictionnaire étymologique de la langue latine: histoire des mots. Página 68. Editorial: Klincksieck. 4.ª ed, París, 1959. ISBN: 2252033592.
  2. atestada desde Frontón[1]