derelinquo

Latín

dērelinquō
clásico (AFI)	[deː.rɛˈlɪŋ.kʷoː]

Etimología

Del prefijo dē y relinquō.

Verbo transitivo

1

Desamparar, abandonar (dejar sin amparo ni favor a alguien o algo).

2

Ceder, dejar.

Conjugación

Conjugación de dērelinquō, dērelinquere, dērelīquī, dērelictum  (tercera conjugación, regular) [▲▼]

Formas no personales (verboides)
Infinitivo activo	dērelinquere, dērelīquisse
Infinitivo pasivo	dērelinquī
Participio activo	dērelinquēns, dērelictūrus
Participio pasivo	dērelinquendus, dērelictus
Gerundio	dērelinquendī, dērelinquendō, dērelinquendum
Supino	dērelictum, dērelictū
Formas personales
Modo indicativo
	ego	tū	is, ea, id	nōs	vōs	eī, eae, ea
Presente	ego dērelinquō	tū dērelinquis	is, ea, id dērelinquit	nōs dērelinquimus	vōs dērelinquitis	eī, eae, ea dērelinquunt
Pretérito imperfecto	ego dērelinquēbam	tū dērelinquēbās	is, ea, id dērelinquēbat	nōs dērelinquēbāmus	vōs dērelinquēbātis	eī, eae, ea dērelinquēbant
Futuro	ego dērelinquam	tū dērelinquēs	is, ea, id dērelinquēt	nōs dērelinquēmus	vōs dērelinquētis	eī, eae, ea dērelinquent
Pretérito perfecto	ego dērelīquī	tū dērelīquistī	is, ea, id dērelīquit	nōs dērelīquimus	vōs dērelīquistis	eī, eae, ea dērelīquērunt, dērelīquēre
Pretérito pluscuamperfecto	ego dērelīqueram	tū dērelīquerās	is, ea, id dērelīquerat	nōs dērelīquerāmus	vōs dērelīquerātis	eī, eae, ea dērelīquerant
Futuro perfecto	ego dērelīquerō	tū dērelīqueris	is, ea, id dērelīquerit	nōs dērelīquerimus	vōs dērelīqueritis	eī, eae, ea dērelīquerint
Presente pasivo	ego dērelinquor	tū dērelinqueris, dērelinquere	is, ea, id dērelinquitur	nōs dērelinquimur	vōs dērelinquiminī	eī, eae, ea dērelinquuntur
Pretérito imperfecto pasivo	ego dērelinquēbar	tū dērelinquēbāris, dērelinquēbāre	is, ea, id dērelinquēbātur	nōs dērelinquēbāmur	vōs dērelinquēbāminī	eī, eae, ea dērelinquēbantur
Futuro pasivo	ego dērelinquar	tū dērelinquēris, dērelinquēre	is, ea, id dērelinquētur	nōs dērelinquēmur	vōs dērelinquēminī	eī, eae, ea dērelinquentur
Modo subjuntivo
	ut ego	ut tū	ut is, ut ea, ut id	ut nōs	ut vōs	ut eī, ut eae, ut ea
Presente	ut ego dērelinquam	ut tū dērelinquās	ut is, ut ea, ut id dērelinquat	ut nōs dērelinquāmus	ut vōs dērelinquātis	ut eī, ut eae, ut ea dērelinquant
Pretérito imperfecto	ut ego dērelinquerem	ut tū dērelinquerēs	ut is, ut ea, ut id dērelinqueret	ut nōs dērelinquerēmus	ut vōs dērelinquerētis	ut eī, ut eae, ut ea dērelinquerent
Pretérito perfecto	ut ego dērelīquerim	ut tū dērelīquerīs	ut is, ut ea, ut id dērelīquerit	ut nōs dērelīquerīmus	ut vōs dērelīquerītis	ut eī, ut eae, ut ea dērelīquerint
Pretérito pluscuamperfecto	ut ego dērelīquissem	ut tū dērelīquissēs	ut is, ut ea, ut id dērelīquisset	ut nōs dērelīquissēmus	ut vōs dērelīquissētis	ut eī, ut eae, ut ea dērelīquissent
Presente pasivo	ut ego dērelinquar	ut tū dērelinquāris, dērelinquāre	ut is, ut ea, ut id dērelinquātur	ut nōs dērelinquāmur	ut vōs dērelinquāminī	ut eī, ut eae, ut ea dērelinquantur
Pretérito imperfecto pasivo	ut ego dērelinquerer	ut tū dērelinquerēris, dērelinquerēre	ut is, ut ea, ut id dērelinquerētur	ut nōs dērelinquerēmur	ut vōs dērelinquerēminī	ut eī, ut eae, ut ea dērelinquerentur
Modo imperativo
	―	(tū)	(is, ea, id)	―	(vōs)	(eī, eae, ea)
Presente	― ―	(tū) dērelinque	(is, ea, id) ―	― ―	(vōs) dērelinquite	(eī, eae, ea) ―
Futuro	― ―	(tū) dērelinquitō	(is, ea, id) dērelinquitō	― ―	(vōs) dērelinquitōte	(eī, eae, ea) dērelinquuntō
Presente pasivo	― ―	(tū) dērelinquere	(is, ea, id) ―	― ―	(vōs) dērelinquiminī	(eī, eae, ea) ―
Futuro pasivo	― ―	(tū) dērelinquitor	(is, ea, id) dērelinquitor	― ―	(vōs) ―	(eī, eae, ea) dērelinquuntor
Leyenda: † arcaico, x no normativo, ■ cambio ortográfico, ■ irregularidad

Información adicional

Traducciones [▲▼]

• dērelictiō
• dērelictus

Descendientes

Descendientes [▲▼]

• Catalán: derelinquir ^(ca)
• Español: derelinquir; derrelinquir