difflo

Latín

difflo
clásico (AFI)	/ˈdif.floː/
eclesiástico (AFI)	/ˈdif.flo/
silabación	dif-flō
acentuación	llana
longitud silábica	bisílaba
rimas	if.floː, if.flo

Etimología

Del prefijo dis- y flō ('soplar').

Verbo transitivo

1

Esparcir, desparramar o dispersar soplando.

Conjugación

Conjugación de difflō, difflāre, difflāvī, difflātum  (primera conjugación, regular) [▲▼]

Formas no personales (verboides)
Infinitivo activo	difflāre, difflāvisse
Infinitivo pasivo	difflārī
Participio activo	difflāns, difflātūrus
Participio pasivo	difflandus, difflātus
Gerundio	difflandī, difflandō, difflandum
Supino	difflātum, difflātū
Formas personales
Modo indicativo
	ego	tū	is, ea, id	nōs	vōs	eī, eae, ea
Presente	ego difflō	tū difflās	is, ea, id difflat	nōs difflāmus	vōs difflātis	eī, eae, ea difflant
Pretérito imperfecto	ego difflābam	tū difflābās	is, ea, id difflābat	nōs difflābāmus	vōs difflābātis	eī, eae, ea difflābant
Futuro	ego difflābō	tū difflābis	is, ea, id difflābit	nōs difflābimus	vōs difflābitis	eī, eae, ea difflābunt
Pretérito perfecto	ego difflāvī	tū difflāvistī	is, ea, id difflāvit	nōs difflāvimus	vōs difflāvistis	eī, eae, ea difflāvērunt, difflāvēre
Pretérito pluscuamperfecto	ego difflāveram	tū difflāverās	is, ea, id difflāverat	nōs difflāverāmus	vōs difflāverātis	eī, eae, ea difflāverant
Futuro perfecto	ego difflāverō	tū difflāveris	is, ea, id difflāverit	nōs difflāverimus	vōs difflāveritis	eī, eae, ea difflāverint
Presente pasivo	ego difflor	tū difflāris, difflāre	is, ea, id difflātur	nōs difflāmur	vōs difflāminī	eī, eae, ea difflantur
Pretérito imperfecto pasivo	ego difflābar	tū difflābāris, difflābāre	is, ea, id difflābātur	nōs difflābāmur	vōs difflābāminī	eī, eae, ea difflābantur
Futuro pasivo	ego difflābor	tū difflāberis, difflābere	is, ea, id difflābitur	nōs difflābimur	vōs difflābiminī	eī, eae, ea difflābuntur
Modo subjuntivo
	ut ego	ut tū	ut is, ut ea, ut id	ut nōs	ut vōs	ut eī, ut eae, ut ea
Presente	ut ego difflem	ut tū difflēs	ut is, ut ea, ut id difflet	ut nōs difflēmus	ut vōs difflētis	ut eī, ut eae, ut ea difflent
Pretérito imperfecto	ut ego difflārem	ut tū difflārēs	ut is, ut ea, ut id difflāret	ut nōs difflārēmus	ut vōs difflārētis	ut eī, ut eae, ut ea difflārent
Pretérito perfecto	ut ego difflāverim	ut tū difflāverīs	ut is, ut ea, ut id difflāverit	ut nōs difflāverīmus	ut vōs difflāverītis	ut eī, ut eae, ut ea difflāverint
Pretérito pluscuamperfecto	ut ego difflāvissem	ut tū difflāvissēs	ut is, ut ea, ut id difflāvisset	ut nōs difflāvissēmus	ut vōs difflāvissētis	ut eī, ut eae, ut ea difflāvissent
Presente pasivo	ut ego diffler	ut tū difflēris, difflēre	ut is, ut ea, ut id difflētur	ut nōs difflēmur	ut vōs difflēminī	ut eī, ut eae, ut ea difflentur
Pretérito imperfecto pasivo	ut ego difflārer	ut tū difflārēris, difflārēre	ut is, ut ea, ut id difflārētur	ut nōs difflārēmur	ut vōs difflārēminī	ut eī, ut eae, ut ea difflārentur
Modo imperativo
	―	(tū)	(is, ea, id)	―	(vōs)	(eī, eae, ea)
Presente	― ―	(tū) difflā	(is, ea, id) ―	― ―	(vōs) difflāte	(eī, eae, ea) ―
Futuro	― ―	(tū) difflātō	(is, ea, id) difflātō	― ―	(vōs) difflātōte	(eī, eae, ea) difflantō
Presente pasivo	― ―	(tū) difflāre	(is, ea, id) ―	― ―	(vōs) difflāminī	(eī, eae, ea) ―
Futuro pasivo	― ―	(tū) difflātor	(is, ea, id) difflātor	― ―	(vōs) ―	(eī, eae, ea) difflantor
Leyenda: † arcaico, x no normativo, ■ cambio ortográfico, ■ irregularidad