dissaepio
Apariencia
| dissaepiō | |
| clásico (AFI) | [dɪsˈsaɪ̯.pɪ.o:] |
| variantes | dissēpiō |
Etimología
[editar]Verbo transitivo
[editar]- 2
- Derribar, desmantelar (una pared, muro, etc.).[1][2]
Conjugación
[editar]Conjugación de dissaepiō, dissaepīre, dissaepsī, dissaeptum (cuarta conjugación, regular) [▲▼]
| Formas no personales (verboides) | ||||||
|---|---|---|---|---|---|---|
| Infinitivo activo | dissaepīre, dissaepsisse | |||||
| Infinitivo pasivo | dissaepīrī | |||||
| Participio activo | dissaepiēns, dissaeptūrus | |||||
| Participio pasivo | dissaepiendus, dissaeptus | |||||
| Gerundio | dissaepiendī, dissaepiendō, dissaepiendum | |||||
| Supino | dissaeptum, dissaeptū | |||||
| Formas personales | ||||||
| Modo indicativo | ||||||
| ego | tū | is, ea, id | nōs | vōs | eī, eae, ea | |
| Presente | ego dissaepiō | tū dissaepīs | is, ea, id dissaepit | nōs dissaepīmus | vōs dissaepītis | eī, eae, ea dissaepiunt |
| Pretérito imperfecto | ego dissaepiēbam | tū dissaepiēbās | is, ea, id dissaepiēbat | nōs dissaepiēbāmus | vōs dissaepiēbātis | eī, eae, ea dissaepiēbant |
| Futuro | ego dissaepiam | tū dissaepiēs | is, ea, id dissaepiet | nōs dissaepiēmus | vōs dissaepiētis | eī, eae, ea dissaepient |
| Pretérito perfecto | ego dissaepsī | tū dissaepsistī | is, ea, id dissaepsit | nōs dissaepsimus | vōs dissaepsistis | eī, eae, ea dissaepsērunt, dissaepsēre |
| Pretérito pluscuamperfecto | ego dissaepseram | tū dissaepserās | is, ea, id dissaepserat | nōs dissaepserāmus | vōs dissaepserātis | eī, eae, ea dissaepserant |
| Futuro perfecto | ego dissaepserō | tū dissaepseris | is, ea, id dissaepserit | nōs dissaepserimus | vōs dissaepseritis | eī, eae, ea dissaepserint |
| Presente pasivo | ego dissaepior | tū dissaepīris, dissaepīre | is, ea, id dissaepītur | nōs dissaepīmur | vōs dissaepīminī | eī, eae, ea dissaepiuntur |
| Pretérito imperfecto pasivo | ego dissaepiēbar | tū dissaepiēbāris, dissaepiēbāre | is, ea, id dissaepiēbātur | nōs dissaepiēbāmur | vōs dissaepiēbāminī | eī, eae, ea dissaepiēbantur |
| Futuro pasivo | ego dissaepiar | tū dissaepiēris, dissaepiēre | is, ea, id dissaepiētur | nōs dissaepiēmur | vōs dissaepiēminī | eī, eae, ea dissaepientur |
| Modo subjuntivo | ||||||
| ut ego | ut tū | ut is, ut ea, ut id | ut nōs | ut vōs | ut eī, ut eae, ut ea | |
| Presente | ut ego dissaepiam | ut tū dissaepiās | ut is, ut ea, ut id dissaepiat | ut nōs dissaepiāmus | ut vōs dissaepiātis | ut eī, ut eae, ut ea dissaepiant |
| Pretérito imperfecto | ut ego dissaepīrem | ut tū dissaepīrēs | ut is, ut ea, ut id dissaepīret | ut nōs dissaepīrēmus | ut vōs dissaepīrētis | ut eī, ut eae, ut ea dissaepīrent |
| Pretérito perfecto | ut ego dissaepserim | ut tū dissaepserīs | ut is, ut ea, ut id dissaepserit | ut nōs dissaepserīmus | ut vōs dissaepserītis | ut eī, ut eae, ut ea dissaepserint |
| Pretérito pluscuamperfecto | ut ego dissaepsissem | ut tū dissaepsissēs | ut is, ut ea, ut id dissaepsisset | ut nōs dissaepsissēmus | ut vōs dissaepsissētis | ut eī, ut eae, ut ea dissaepsissent |
| Presente pasivo | ut ego dissaepiar | ut tū dissaepiāris, dissaepiāre | ut is, ut ea, ut id dissaepiātur | ut nōs dissaepiāmur | ut vōs dissaepiāminī | ut eī, ut eae, ut ea dissaepiantur |
| Pretérito imperfecto pasivo | ut ego dissaepīrer | ut tū dissaepīrēris, dissaepīrēre | ut is, ut ea, ut id dissaepīrētur | ut nōs dissaepīrēmur | ut vōs dissaepīrēminī | ut eī, ut eae, ut ea dissaepīrentur |
| Modo imperativo | ||||||
| ― | (tū) | (is, ea, id) | ― | (vōs) | (eī, eae, ea) | |
| Presente | ― ― | (tū) dissaepī | (is, ea, id) ― | ― ― | (vōs) dissaepīte | (eī, eae, ea) ― |
| Futuro | ― ― | (tū) dissaepītō | (is, ea, id) dissaepītō | ― ― | (vōs) dissaepītōte | (eī, eae, ea) dissaepiuntō |
| Presente pasivo | ― ― | (tū) dissaepīre | (is, ea, id) ― | ― ― | (vōs) dissaepīminī | (eī, eae, ea) ― |
| Futuro pasivo | ― ― | (tū) dissaepītor | (is, ea, id) dissaepītor | ― ― | (vōs) ― | (eī, eae, ea) dissaepiuntor |
| Leyenda: † arcaico, x no normativo, ■ cambio ortográfico, ■ irregularidad | ||||||