negotior

Latín

negotior
clásico (AFI)	/neˈgoː.ti.or/
eclesiástico (AFI)	/neˈgo.ti.or/
silabación	ne-gō-ti-or
acentuación	esdrújula
longitud silábica	tetrasílaba
rimas	oː.ti.or, o.ti.or

Etimología

de negōtium ('negocio'), y este de neque ('no') y ōtium ('ocio').

Verbo intransitivo

1

Negociar, comerciar.

Verbo transitivo

2

Adquirir comerciando.

Conjugación

Conjugación de negōtiō, negōtiāre, negōtiāvī, negōtiātum  (primera conjugación, deponente, regular) [▲▼]

Formas no personales (verboides)
Infinitivo	negōtiārī
Participio	negōtiandus, negōtiātus
Gerundio	negōtiandī, negōtiandō, negōtiandum
Supino	negōtiātum, negōtiātū
Formas personales
Modo indicativo
	ego	tū	is, ea, id	nōs	vōs	eī, eae, ea
Presente	ego negōtior	tū negōtiāris, negōtiāre	is, ea, id negōtiātur	nōs negōtiāmur	vōs negōtiāminī	eī, eae, ea negōtiantur
Pretérito imperfecto	ego negōtiābar	tū negōtiābāris, negōtiābāre	is, ea, id negōtiābātur	nōs negōtiābāmur	vōs negōtiābāminī	eī, eae, ea negōtiābantur
Futuro	ego negōtiābor	tū negōtiāberis, negōtiābere	is, ea, id negōtiābitur	nōs negōtiābimur	vōs negōtiābiminī	eī, eae, ea negōtiābuntur
Modo subjuntivo
	ut ego	ut tū	ut is, ut ea, ut id	ut nōs	ut vōs	ut eī, ut eae, ut ea
Presente	ut ego negōtier	ut tū negōtiēris, negōtiēre	ut is, ut ea, ut id negōtiētur	ut nōs negōtiēmur	ut vōs negōtiēminī	ut eī, ut eae, ut ea negōtientur
Pretérito imperfecto	ut ego negōtiārer	ut tū negōtiārēris, negōtiārēre	ut is, ut ea, ut id negōtiārētur	ut nōs negōtiārēmur	ut vōs negōtiārēminī	ut eī, ut eae, ut ea negōtiārentur
Modo imperativo
	―	(tū)	(is, ea, id)	―	(vōs)	(eī, eae, ea)
Presente	― ―	(tū) negōtiāre	(is, ea, id) ―	― ―	(vōs) negōtiāminī	(eī, eae, ea) ―
Futuro	― ―	(tū) negōtiātor	(is, ea, id) negōtiātor	― ―	(vōs) ―	(eī, eae, ea) negōtiantor
Leyenda: † arcaico, x no normativo, ■ cambio ortográfico, ■ irregularidad