aberro

 Entradas similares:  Aberro

Español

aberro
pronunciación (AFI)	[aˈβ̞ero]
silabación	a-be-rro
acentuación	llana
longitud silábica	trisílaba
rima	e.ro

Forma verbal

1

Primera persona del singular (yo) del presente de indicativo de aberrar.

Latín

aberrō
clásico (AFI)	[aˈbɛr.roː]

Etimología

Del prefijo ab- (preposición) y errō, -āre ('errar').

Verbo intransitivo

1

Alejarse del camino.

2

Extraviarse.

• Sinónimo: errō

3

Apartarse.

Conjugación

Conjugación de aberrō, aberrāre, aberrāvī, aberrātum  (primera conjugación, regular) [▲▼]

Formas no personales (verboides)
Infinitivo activo	aberrāre, aberrāvisse
Infinitivo pasivo	aberrārī
Participio activo	aberrāns, aberrātūrus
Participio pasivo	aberrandus, aberrātus
Gerundio	aberrandī, aberrandō, aberrandum
Supino	aberrātum, aberrātū
Formas personales
Modo indicativo
	ego	tū	is, ea, id	nōs	vōs	eī, eae, ea
Presente	ego aberrō	tū aberrās	is, ea, id aberrat	nōs aberrāmus	vōs aberrātis	eī, eae, ea aberrant
Pretérito imperfecto	ego aberrābam	tū aberrābās	is, ea, id aberrābat	nōs aberrābāmus	vōs aberrābātis	eī, eae, ea aberrābant
Futuro	ego aberrābō	tū aberrābis	is, ea, id aberrābit	nōs aberrābimus	vōs aberrābitis	eī, eae, ea aberrābunt
Pretérito perfecto	ego aberrāvī	tū aberrāvistī	is, ea, id aberrāvit	nōs aberrāvimus	vōs aberrāvistis	eī, eae, ea aberrāvērunt, aberrāvēre
Pretérito pluscuamperfecto	ego aberrāveram	tū aberrāverās	is, ea, id aberrāverat	nōs aberrāverāmus	vōs aberrāverātis	eī, eae, ea aberrāverant
Futuro perfecto	ego aberrāverō	tū aberrāveris	is, ea, id aberrāverit	nōs aberrāverimus	vōs aberrāveritis	eī, eae, ea aberrāverint
Presente pasivo	ego aberror	tū aberrāris, aberrāre	is, ea, id aberrātur	nōs aberrāmur	vōs aberrāminī	eī, eae, ea aberrantur
Pretérito imperfecto pasivo	ego aberrābar	tū aberrābāris, aberrābāre	is, ea, id aberrābātur	nōs aberrābāmur	vōs aberrābāminī	eī, eae, ea aberrābantur
Futuro pasivo	ego aberrābor	tū aberrāberis, aberrābere	is, ea, id aberrābitur	nōs aberrābimur	vōs aberrābiminī	eī, eae, ea aberrābuntur
Modo subjuntivo
	ut ego	ut tū	ut is, ut ea, ut id	ut nōs	ut vōs	ut eī, ut eae, ut ea
Presente	ut ego aberrem	ut tū aberrēs	ut is, ut ea, ut id aberret	ut nōs aberrēmus	ut vōs aberrētis	ut eī, ut eae, ut ea aberrent
Pretérito imperfecto	ut ego aberrārem	ut tū aberrārēs	ut is, ut ea, ut id aberrāret	ut nōs aberrārēmus	ut vōs aberrārētis	ut eī, ut eae, ut ea aberrārent
Pretérito perfecto	ut ego aberrāverim	ut tū aberrāverīs	ut is, ut ea, ut id aberrāverit	ut nōs aberrāverīmus	ut vōs aberrāverītis	ut eī, ut eae, ut ea aberrāverint
Pretérito pluscuamperfecto	ut ego aberrāvissem	ut tū aberrāvissēs	ut is, ut ea, ut id aberrāvisset	ut nōs aberrāvissēmus	ut vōs aberrāvissētis	ut eī, ut eae, ut ea aberrāvissent
Presente pasivo	ut ego aberrer	ut tū aberrēris, aberrēre	ut is, ut ea, ut id aberrētur	ut nōs aberrēmur	ut vōs aberrēminī	ut eī, ut eae, ut ea aberrentur
Pretérito imperfecto pasivo	ut ego aberrārer	ut tū aberrārēris, aberrārēre	ut is, ut ea, ut id aberrārētur	ut nōs aberrārēmur	ut vōs aberrārēminī	ut eī, ut eae, ut ea aberrārentur
Modo imperativo
	―	(tū)	(is, ea, id)	―	(vōs)	(eī, eae, ea)
Presente	― ―	(tū) aberrā	(is, ea, id) ―	― ―	(vōs) aberrāte	(eī, eae, ea) ―
Futuro	― ―	(tū) aberrātō	(is, ea, id) aberrātō	― ―	(vōs) aberrātōte	(eī, eae, ea) aberrantō
Presente pasivo	― ―	(tū) aberrāre	(is, ea, id) ―	― ―	(vōs) aberrāminī	(eī, eae, ea) ―
Futuro pasivo	― ―	(tū) aberrātor	(is, ea, id) aberrātor	― ―	(vōs) ―	(eī, eae, ea) aberrantor
Leyenda: † arcaico, x no normativo, ■ cambio ortográfico, ■ irregularidad