diffiteor

Latín

diffiteor
clásico (AFI)	[dɪfˈfɪ.tɛ.ɔr]

Etimología

Del prefijo dis- y fateor ('admitir').

Verbo transitivo

1

Negar, no admitir (un hecho, etc.).

Conjugación

Conjugación de diffiteō, diffitēre, ―, ―  (segunda conjugación, deponente, regular) [▲▼]

Formas no personales (verboides)
Infinitivo pasivo	diffitērī
Participio pasivo	diffitendus
Gerundio	diffitendī, diffitendō, diffitendum
Supino	―
Formas personales
Modo indicativo
	ego	tū	is, ea, id	nōs	vōs	eī, eae, ea
Presente pasivo	ego diffiteor	tū diffitēris, diffitēre	is, ea, id diffitētur	nōs diffitēmur	vōs diffitēminī	eī, eae, ea diffitentur
Pretérito imperfecto pasivo	ego diffitēbar	tū diffitēbāris, diffitēbāre	is, ea, id diffitēbātur	nōs diffitēbāmur	vōs diffitēbāminī	eī, eae, ea diffitēbantur
Futuro pasivo	ego diffitēbor	tū diffitēberis, diffitēbere	is, ea, id diffitēbitur	nōs diffitēbimur	vōs diffitēbiminī	eī, eae, ea diffitēbuntur
Modo subjuntivo
	ut ego	ut tū	ut is, ut ea, ut id	ut nōs	ut vōs	ut eī, ut eae, ut ea
Presente pasivo	ut ego diffitear	ut tū diffiteāris, diffiteāre	ut is, ut ea, ut id diffiteātur	ut nōs diffiteāmur	ut vōs diffiteāminī	ut eī, ut eae, ut ea diffiteantur
Pretérito imperfecto pasivo	ut ego diffitērer	ut tū diffitērēris, diffitērēre	ut is, ut ea, ut id diffitērētur	ut nōs diffitērēmur	ut vōs diffitērēminī	ut eī, ut eae, ut ea diffitērentur
Modo imperativo
	―	(tū)	(is, ea, id)	―	(vōs)	(eī, eae, ea)
Presente pasivo	― ―	(tū) diffitēre	(is, ea, id) ―	― ―	(vōs) diffitēminī	(eī, eae, ea) ―
Futuro pasivo	― ―	(tū) diffitētor	(is, ea, id) diffitētor	― ―	(vōs) ―	(eī, eae, ea) diffitentor
Leyenda: † arcaico, x no normativo, ■ cambio ortográfico, ■ irregularidad