dilorico

Latín

dīlōrīcō
clásico (AFI)	[diː.loːˈriː.koː]

Etimología

Del prefijo dis- y lōrīcō ('acorazar').

Verbo transitivo

1

Dicho de vestimentas: desprender o abrir con violencia, arrancando.

Conjugación

Conjugación de dīlōrīcō, dīlōrīcāre, ―, dīlōrīcātum  (primera conjugación, regular) [▲▼]

Formas no personales (verboides)
Infinitivo activo	dīlōrīcāre
Infinitivo pasivo	dīlōrīcārī
Participio activo	dīlōrīcāns, dīlōrīcātūrus
Participio pasivo	dīlōrīcandus, dīlōrīcātus
Gerundio	dīlōrīcandī, dīlōrīcandō, dīlōrīcandum
Supino	dīlōrīcātum, dīlōrīcātū
Formas personales
Modo indicativo
	ego	tū	is, ea, id	nōs	vōs	eī, eae, ea
Presente	ego dīlōrīcō	tū dīlōrīcās	is, ea, id dīlōrīcat	nōs dīlōrīcāmus	vōs dīlōrīcātis	eī, eae, ea dīlōrīcant
Pretérito imperfecto	ego dīlōrīcābam	tū dīlōrīcābās	is, ea, id dīlōrīcābat	nōs dīlōrīcābāmus	vōs dīlōrīcābātis	eī, eae, ea dīlōrīcābant
Futuro	ego dīlōrīcābō	tū dīlōrīcābis	is, ea, id dīlōrīcābit	nōs dīlōrīcābimus	vōs dīlōrīcābitis	eī, eae, ea dīlōrīcābunt
Pretérito perfecto	ego ―	tū ―	is, ea, id ―	nōs ―	vōs ―	eī, eae, ea ―
Pretérito pluscuamperfecto	ego ―	tū ―	is, ea, id ―	nōs ―	vōs ―	eī, eae, ea ―
Futuro perfecto	ego ―	tū ―	is, ea, id ―	nōs ―	vōs ―	eī, eae, ea ―
Presente pasivo	ego dīlōrīcor	tū dīlōrīcāris, dīlōrīcāre	is, ea, id dīlōrīcātur	nōs dīlōrīcāmur	vōs dīlōrīcāminī	eī, eae, ea dīlōrīcantur
Pretérito imperfecto pasivo	ego dīlōrīcābar	tū dīlōrīcābāris, dīlōrīcābāre	is, ea, id dīlōrīcābātur	nōs dīlōrīcābāmur	vōs dīlōrīcābāminī	eī, eae, ea dīlōrīcābantur
Futuro pasivo	ego dīlōrīcābor	tū dīlōrīcāberis, dīlōrīcābere	is, ea, id dīlōrīcābitur	nōs dīlōrīcābimur	vōs dīlōrīcābiminī	eī, eae, ea dīlōrīcābuntur
Modo subjuntivo
	ut ego	ut tū	ut is, ut ea, ut id	ut nōs	ut vōs	ut eī, ut eae, ut ea
Presente	ut ego dīlōrīcem	ut tū dīlōrīcēs	ut is, ut ea, ut id dīlōrīcet	ut nōs dīlōrīcēmus	ut vōs dīlōrīcētis	ut eī, ut eae, ut ea dīlōrīcent
Pretérito imperfecto	ut ego dīlōrīcārem	ut tū dīlōrīcārēs	ut is, ut ea, ut id dīlōrīcāret	ut nōs dīlōrīcārēmus	ut vōs dīlōrīcārētis	ut eī, ut eae, ut ea dīlōrīcārent
Pretérito perfecto	ut ego ―	ut tū ―	ut is, ut ea, ut id ―	ut nōs ―	ut vōs ―	ut eī, ut eae, ut ea ―
Pretérito pluscuamperfecto	ut ego ―	ut tū ―	ut is, ut ea, ut id ―	ut nōs ―	ut vōs ―	ut eī, ut eae, ut ea ―
Presente pasivo	ut ego dīlōrīcer	ut tū dīlōrīcēris, dīlōrīcēre	ut is, ut ea, ut id dīlōrīcētur	ut nōs dīlōrīcēmur	ut vōs dīlōrīcēminī	ut eī, ut eae, ut ea dīlōrīcentur
Pretérito imperfecto pasivo	ut ego dīlōrīcārer	ut tū dīlōrīcārēris, dīlōrīcārēre	ut is, ut ea, ut id dīlōrīcārētur	ut nōs dīlōrīcārēmur	ut vōs dīlōrīcārēminī	ut eī, ut eae, ut ea dīlōrīcārentur
Modo imperativo
	―	(tū)	(is, ea, id)	―	(vōs)	(eī, eae, ea)
Presente	― ―	(tū) dīlōrīcā	(is, ea, id) ―	― ―	(vōs) dīlōrīcāte	(eī, eae, ea) ―
Futuro	― ―	(tū) dīlōrīcātō	(is, ea, id) dīlōrīcātō	― ―	(vōs) dīlōrīcātōte	(eī, eae, ea) dīlōrīcantō
Presente pasivo	― ―	(tū) dīlōrīcāre	(is, ea, id) ―	― ―	(vōs) dīlōrīcāminī	(eī, eae, ea) ―
Futuro pasivo	― ―	(tū) dīlōrīcātor	(is, ea, id) dīlōrīcātor	― ―	(vōs) ―	(eī, eae, ea) dīlōrīcantor
Leyenda: † arcaico, x no normativo, ■ cambio ortográfico, ■ irregularidad