iter
Apariencia
| iter | |
| clásico (AFI) | [ˈɪ.tɛr] |
| variantes | itiner |
Etimología
[editar]Del protoitálico *eitor, y este del protoindoeuropeo *h₁éi-tr ("camino", "viaje").[1] Compárese el hitita 𒄿𒋻 (i-tar, itar, "camino"), el tocario A ytār ("ruta", "camino") y el tocario B ytārye ("ruta", "camino").[1]
→ eō, īre.
Sustantivo neutro
[editar]Declinación
[editar]Declinación de iter, itineris tipo: tercera declinación [▲▼]
| Singular | Plural | |
|---|---|---|
| Nominativo | sg. iter | pl. itinera, itera, itenera |
| Genitivo | sg. itineris, iteris, iteneris | pl. itinerum, iterum, itenerum |
| Dativo | sg. itinerī, iterī, itenerī | pl. itineribus, iteribus, iteneribus |
| Acusativo | sg. iter | pl. itinera, itera, itenera |
| Ablativo | sg. itinere, itere, itenere | pl. itineribus, iteribus, iteneribus |
| Vocativo | sg. iter | pl. itinera, itera, itenera |
Descendientes
[editar]Descendientes [▲▼]
- Español: itinerario
- Francés: itinéraire (fr)
- Inglés: itinerary (en)
- Italiano: iter (it)
Referencias y notas
[editar]- 1 2 Michiel de Vaan. Etymological Dictionary of Latin and the Other Italic Languages. Página 311. Editorial: Leiden. Brill, 2008. ISBN: 9789004167971.