Ir al contenido

kan

De Wikcionario, el diccionario libre
kan
pronunciación (AFI) [ˈkãn]
silabación kan
acentuación monosílaba
longitud silábica monosílaba
grafías alternativas can[2]
rima an

Etimología

[editar]

Si puedes, incorpórala: ver cómo.

Sustantivo masculino

[editar]

kan¦plural: kanes

1
Título que los tártaros daban a su príncipe o jefe.[3]

Información adicional

[editar]

Véase también

[editar]

Traducciones

[editar]
Traducciones []

Lacandón

[editar]
kan
pronunciación falta agregar

Etimología

[editar]

Del protomaya *kaahn.

Sustantivo

[editar]
1
Serpiente.
kan
pronunciación (AFI) /kan/
silabación kan
longitud silábica monosílaba
rima an
 Números en maya yucateco


óox

kan



joʼo

Etimología 1

[editar]

Del protomaya *kaanh-ibʼ.

Adjetivo cardinal

[editar]
1 Números
Cuatro.[4][5][6]

Etimología 2

[editar]

Si puedes, incorpórala: ver cómo

Verbo transitivo

[editar]
1
Aprender.

Conjugación

[editar]
Conjugación de kan (kanik, kaʼanal)(transitivo, tipo 2, regular) []
Formas no personales (verboides)
Infinitivo kanik
Participio pasivo kambil
Formas personales
Voz activa
(teen) (teech) (letiʼ) (toʼon) (teʼex) (letiʼob)
Indicativo incompletivo (teen)kin kanik (teech)ka kanik (letiʼ)ku kanik (toʼon)k kanik, kin kanikoʼonOTE (teʼex)ka kanikeʼex (letiʼob)ku kanikoʼob
Indicativo completivo (teen)tin kanaj (teech)ta kanaj (letiʼ)tu kanaj (toʼon)t(k) kanaj, tin kanajoʼonOTE, tin kanoʼonOTE/COL (teʼex)ta kanajeʼex, ta kaneʼexCOL (letiʼob)tu kanajoʼob, tu kanoʼobCOL
Indicativo resultativo (teen)in kanmaj (teech)a kanmaj (letiʼ)u kanmaj (toʼon)k kanmaj, in kanmajoʼonOTE, in kanmoʼonOTE/COL (teʼex)a kanmajeʼex, a kanmeʼexCOL (letiʼob)u kanmajoʼob, u kanmoʼobCOL
Subjuntivo (teen)in kanej* (teech)a kanej* (letiʼ)u kanej* (toʼon)k kanej*, in kanoʼonOTE (teʼex)a kaneʼex (letiʼob)u kanoʼob
Imperativo (teen) (teech)kanej* (letiʼ) (toʼon) (teʼex)kaneʼex (letiʼob)
Voz pasiva
(teen) (teech) (letiʼ) (toʼon) (teʼex) (letiʼob)
Indicativo incompletivo (teen)kin kaʼanal (teech)ka kaʼanal (letiʼ)ku kaʼanal (toʼon)k kaʼanal, kin kaʼanaloʼonOTE (teʼex)ka kaʼanaleʼex (letiʼob)ku kaʼanaloʼob
Indicativo completivo (teen)(j)kaʼanen (teech)(j)kaʼanech (letiʼ)(j)kaʼanij* (toʼon)(j)kaʼanoʼon (teʼex)(j)kaʼaneʼex (letiʼob)(j)kaʼanoʼob
Indicativo resultativo (teen)kanaʼanen (teech)kanaʼanech (letiʼ)kanaʼan (toʼon)kanaʼanoʼon (teʼex)kanaʼaneʼex (letiʼob)kanaʼanoʼob
Subjuntivo (teen)kaʼanaken (teech)kaʼanakech (letiʼ)kaʼanak (toʼon)kaʼanakoʼon (teʼex)kaʼanakeʼex (letiʼob)kaʼanakoʼob
Leyenda: † arcaico, x no normativo, cambio ortográfico, irregularidad, OTE: forma usada en el oriente de Yucatán y centro de Quintana Roo, COL: coloquial, * los sufijos -ej/-ij se eliminan en posición no terminal.

Véase también

[editar]

Toki pona

[editar]
kan
pronunciación (AFI) /ˈkan/
silabación kan
longitud silábica monosílaba

Etimología

[editar]

Del esperanto kun ('con').

Conjunción

[editar]
1
Con.
  • Uso: anticuado.

Turco

[editar]
kan
pronunciación (AFI) [ˈkan]

Etimología

[editar]

Del turco otomano قان‎ (kan, 'sangre').

Sustantivo

[editar]
1
Sangre.

Volapuk

[editar]
kan
pronunciación falta agregar

Etimología

[editar]

Si puedes, incorpórala: ver cómo.

Sustantivo

[editar]
1
Habilidad.

Wutunhua

[editar]
kan
pronunciación (AFI) [kʰɑ]

Etimología

[editar]

Del chino .

Verbo

[editar]
1
Mirar.

Yagán

[editar]
kan
pronunciación (AFI) [kan] /kan/
silabación kan
acentuación monosílaba
longitud silábica monosílaba
rima an

Etimología

[editar]

Si puedes, incorpórala: ver cómo

Sustantivo

[editar]
1
Alma.[7]

Pronombre demostrativo

[editar]
2
Ese, esa.

Referencias y notas

[editar]
  1. «kan» en Diccionario panhispánico de dudas. Editorial: Real Academia Española. Consultado: 16 jul 2017.
  2. desusada[1]
  3. «kan» en Diccionario de la Lengua Castellana (RAE). Página 623. Editorial: Imprenta de D. Gregorio Hernando. 12.ª ed, Madrid, 1884.
  4. Juan R. Bastarrachea et al. «KAN» en Diccionario Básico Español-Maya-Español. Editorial: Maldonado Editores. Mérida, México, 1992.
  5. Javier Gómez Navarrete. Método para el Aprendizaje de la lengua Maya. Primer Curso. Editorial: Universidad de Quintana Roo. Chetumal, 2005. Formato: pdf.
  6. Vocabulario maya, Numeración.
  7. Ana María Guerra Eissman. «Fonología del yagán». 1989.