Ir al contenido

pango

De Wikcionario, el diccionario libre
pangō
clásico (AFI) [ˈpaŋ.goː]

Etimología

[editar]

Del protoitálico *pang-, y este del protoindoeuropeo *ph₂-n-ǵ- ('fijar') (de la raíz *peh₂ǵ-).[1] Compárese el sánscrito pajrá ("sólido", "firme") y pājas ("superficie", "cara"), el jotanés pāysa ('superficie') y el griego antiguo πήγνυμι (pḗnnymi "fijar", "juntar").[1]pāx, pignus

Verbo transitivo

[editar]
1
Hundir, clavar, hincar.
2
Plantar (un vegetal).
3
Escribir, componer (obras literarias).
4
Determinar, fijar, trazar (los límites).
5
Pactar, establecer, concluir (un tratado, la paz, una tregua, etc.)

Conjugación

[editar]
Conjugación de pangō, pangere, pānxī, pānctum(tercera conjugación, regular) []
Formas no personales (verboides)
Infinitivo activo pangere, pānxisse, pēgisse, pepigisse
Infinitivo pasivo pangī
Participio activo pangēns, pānctūrus, pā̆ctūrus
Participio pasivo pangendus, pānctus, pā̆ctus
Gerundio pangendī, pangendō, pangendum
Supino pānctum, pā̆ctum, pānctū, pā̆ctū
Formas personales
Modo indicativo
ego is, ea, id nōs vōs eī, eae, ea
Presente egopangō pangis is, ea, idpangit nōspangimus vōspangitis eī, eae, eapangunt
Pretérito imperfecto egopangēbam pangēbās is, ea, idpangēbat nōspangēbāmus vōspangēbātis eī, eae, eapangēbant
Futuro egopangam pangēs is, ea, idpangēt nōspangēmus vōspangētis eī, eae, eapangent
Pretérito perfecto egopānxī, pēgī, pepigī pānxistī, pēgistī, pepigistī is, ea, idpānxit, pēgit, pepigit nōspānximus, pēgimus, pepigimus vōspānxistis, pēgistis, pepigistis eī, eae, eapānxērunt, pēgērunt, pepigērunt, pānxēre, pēgēre, pepigēre
Pretérito pluscuamperfecto egopānxeram, pēgeram, pepigeram pānxerās, pēgerās, pepigerās is, ea, idpānxerat, pēgerat, pepigerat nōspānxerāmus, pēgerāmus, pepigerāmus vōspānxerātis, pēgerātis, pepigerātis eī, eae, eapānxerant, pēgerant, pepigerant
Futuro perfecto egopānxerō, pēgerō, pepigerō pānxeris, pēgeris, pepigeris is, ea, idpānxerit, pēgerit, pepigerit nōspānxerimus, pēgerimus, pepigerimus vōspānxeritis, pēgeritis, pepigeritis eī, eae, eapānxerint, pēgerint, pepigerint
Presente pasivo egopangor pangeris, pangere is, ea, idpangitur nōspangimur vōspangiminī eī, eae, eapanguntur
Pretérito imperfecto pasivo egopangēbar pangēbāris, pangēbāre is, ea, idpangēbātur nōspangēbāmur vōspangēbāminī eī, eae, eapangēbantur
Futuro pasivo egopangar pangēris, pangēre is, ea, idpangētur nōspangēmur vōspangēminī eī, eae, eapangentur
Modo subjuntivo
ut ego ut tū ut is, ut ea, ut id ut nōs ut vōs ut eī, ut eae, ut ea
Presente ut egopangam ut tūpangās ut is, ut ea, ut idpangat ut nōspangāmus ut vōspangātis ut eī, ut eae, ut eapangant
Pretérito imperfecto ut egopangerem ut tūpangerēs ut is, ut ea, ut idpangeret ut nōspangerēmus ut vōspangerētis ut eī, ut eae, ut eapangerent
Pretérito perfecto ut egopānxerim, pēgerim, pepigerim ut tūpānxerīs, pēgerīs, pepigerīs ut is, ut ea, ut idpānxerit, pēgerit, pepigerit ut nōspānxerīmus, pēgerīmus, pepigerīmus ut vōspānxerītis, pēgerītis, pepigerītis ut eī, ut eae, ut eapānxerint, pēgerint, pepigerint
Pretérito pluscuamperfecto ut egopānxissem, pēgissem, pepigissem ut tūpānxissēs, pēgissēs, pepigissēs ut is, ut ea, ut idpānxisset, pēgisset, pepigisset ut nōspānxissēmus, pēgissēmus, pepigissēmus ut vōspānxissētis, pēgissētis, pepigissētis ut eī, ut eae, ut eapānxissent, pēgissent, pepigissent
Presente pasivo ut egopangar ut tūpangāris, pangāre ut is, ut ea, ut idpangātur ut nōspangāmur ut vōspangāminī ut eī, ut eae, ut eapangantur
Pretérito imperfecto pasivo ut egopangerer ut tūpangerēris, pangerēre ut is, ut ea, ut idpangerētur ut nōspangerēmur ut vōspangerēminī ut eī, ut eae, ut eapangerentur
Modo imperativo
(tū) (is, ea, id) (vōs) (eī, eae, ea)
Presente (tū)pange (is, ea, id) (vōs)pangite (eī, eae, ea)
Futuro (tū)pangitō (is, ea, id)pangitō (vōs)pangitōte (eī, eae, ea)panguntō
Presente pasivo (tū)pangere (is, ea, id) (vōs)pangiminī (eī, eae, ea)
Futuro pasivo (tū)pangitor (is, ea, id)pangitor (vōs) (eī, eae, ea)panguntor
Leyenda: † arcaico, x no normativo, cambio ortográfico, irregularidad

Referencias y notas

[editar]
  1. 1 2 Michiel de Vaan. Etymological Dictionary of Latin and the Other Italic Languages. Páginas 442-443. Editorial: Leiden. Brill, 2008. ISBN: 9789004167971.