Ir al contenido

punio

De Wikcionario, el diccionario libre
icono de desambiguación Entradas similares:  punió
punio
clásico (AFI) /ˈpuː.ni.oː/
eclesiástico (AFI) /ˈpu.ni.o/
silabación pū-ni-ō
acentuación esdrújula
longitud silábica trisílaba
variantes poeniō, pūnior[1], poenior[2]
rimas u.ni.o, uː.ni.oː

Etimología

[editar]

verbalización de poena ("pena", "castigo").[3]

Verbo transitivo

[editar]
1
Castigar, punir.[3]
2
Vengar.[3]

Conjugación

[editar]
Conjugación de pūniō, pūnīre, pūnīvī, pūnītum(cuarta conjugación, regular) []
Formas no personales (verboides)
Infinitivo activo pūnīre, pūnīvisse, pūniisse
Infinitivo pasivo pūnīrī
Participio activo pūniēns, pūnītūrus
Participio pasivo pūniendus, pūnītus
Gerundio pūniendī, pūniendō, pūniendum
Supino pūnītum, pūnītū
Formas personales
Modo indicativo
ego is, ea, id nōs vōs eī, eae, ea
Presente egopūniō pūnīs is, ea, idpūnit nōspūnīmus vōspūnītis eī, eae, eapūniunt
Pretérito imperfecto egopūniēbam pūniēbās is, ea, idpūniēbat nōspūniēbāmus vōspūniēbātis eī, eae, eapūniēbant
Futuro egopūniam pūniēs is, ea, idpūniet nōspūniēmus vōspūniētis eī, eae, eapūnient
Pretérito perfecto egopūnīvī, pūniī pūnīvistī, pūniistī is, ea, idpūnīvit, pūniit nōspūnīvimus, pūniimus vōspūnīvistis, pūniistis eī, eae, eapūnīvērunt, pūniērunt, pūnīvēre, pūniēre
Pretérito pluscuamperfecto egopūnīveram, pūnieram pūnīverās, pūnierās is, ea, idpūnīverat, pūnierat nōspūnīverāmus, pūnierāmus vōspūnīverātis, pūnierātis eī, eae, eapūnīverant, pūnierant
Futuro perfecto egopūnīverō, pūnierō pūnīveris, pūnieris is, ea, idpūnīverit, pūnierit nōspūnīverimus, pūnierimus vōspūnīveritis, pūnieritis eī, eae, eapūnīverint, pūnierint
Presente pasivo egopūnior pūnīris, pūnīre is, ea, idpūnītur nōspūnīmur vōspūnīminī eī, eae, eapūniuntur
Pretérito imperfecto pasivo egopūniēbar pūniēbāris, pūniēbāre is, ea, idpūniēbātur nōspūniēbāmur vōspūniēbāminī eī, eae, eapūniēbantur
Futuro pasivo egopūniar pūniēris, pūniēre is, ea, idpūniētur nōspūniēmur vōspūniēminī eī, eae, eapūnientur
Modo subjuntivo
ut ego ut tū ut is, ut ea, ut id ut nōs ut vōs ut eī, ut eae, ut ea
Presente ut egopūniam ut tūpūniās ut is, ut ea, ut idpūniat ut nōspūniāmus ut vōspūniātis ut eī, ut eae, ut eapūniant
Pretérito imperfecto ut egopūnīrem ut tūpūnīrēs ut is, ut ea, ut idpūnīret ut nōspūnīrēmus ut vōspūnīrētis ut eī, ut eae, ut eapūnīrent
Pretérito perfecto ut egopūnīverim, pūnierim ut tūpūnīverīs, pūnierīs ut is, ut ea, ut idpūnīverit, pūnierit ut nōspūnīverīmus, pūnierīmus ut vōspūnīverītis, pūnierītis ut eī, ut eae, ut eapūnīverint, pūnierint
Pretérito pluscuamperfecto ut egopūnīvissem, pūniissem ut tūpūnīvissēs, pūniissēs ut is, ut ea, ut idpūnīvisset, pūniisset ut nōspūnīvissēmus, pūniissēmus ut vōspūnīvissētis, pūniissētis ut eī, ut eae, ut eapūnīvissent, pūniissent
Presente pasivo ut egopūniar ut tūpūniāris, pūniāre ut is, ut ea, ut idpūniātur ut nōspūniāmur ut vōspūniāminī ut eī, ut eae, ut eapūniantur
Pretérito imperfecto pasivo ut egopūnīrer ut tūpūnīrēris, pūnīrēre ut is, ut ea, ut idpūnīrētur ut nōspūnīrēmur ut vōspūnīrēminī ut eī, ut eae, ut eapūnīrentur
Modo imperativo
(tū) (is, ea, id) (vōs) (eī, eae, ea)
Presente (tū)pūnī (is, ea, id) (vōs)pūnīte (eī, eae, ea)
Futuro (tū)pūnītō (is, ea, id)pūnītō (vōs)pūnītōte (eī, eae, ea)pūniuntō
Presente pasivo (tū)pūnīre (is, ea, id) (vōs)pūnīminī (eī, eae, ea)
Futuro pasivo (tū)pūnītor (is, ea, id)pūnītor (vōs) (eī, eae, ea)pūniuntor
Leyenda: † arcaico, x no normativo, cambio ortográfico, irregularidad

Referencias y notas

[editar]
  1. deponente
  2. deponente
  3. 1 2 3 Oxford Latin Dictionary. Editado por: P. G. W. Glare. Editorial: Oxford University Press. Oxford, 1983.