solvo

Latín

solvo
clásico (AFI)	/ˈsol.woː/
eclesiástico (AFI)	/ˈsol.vo/
silabación	sol-vō
acentuación	llana
longitud silábica	bisílaba
rimas	ol.vo, ol.woː

Etimología

Del prefijo se- ('de modo de separar') y luō ('liberar').

Verbo transitivo

1

Aflojar o desatar.

2

Desencadenar, liberar, largar.

3

Aflojar, relajar.

Conjugación

Conjugación de solvō, solvere, solvī, solūtum  (tercera conjugación, regular) [▲▼]

Formas no personales (verboides)
Infinitivo activo	solvere, solvisse
Infinitivo pasivo	solvī
Participio activo	solvēns, solūtūrus
Participio pasivo	solvendus, solūtus
Gerundio	solvendī, solvendō, solvendum
Supino	solūtum, solūtū
Formas personales
Modo indicativo
	ego	tū	is, ea, id	nōs	vōs	eī, eae, ea
Presente	ego solvō	tū solvis	is, ea, id solvit	nōs solvimus	vōs solvitis	eī, eae, ea solvunt
Pretérito imperfecto	ego solvēbam	tū solvēbās	is, ea, id solvēbat	nōs solvēbāmus	vōs solvēbātis	eī, eae, ea solvēbant
Futuro	ego solvam	tū solvēs	is, ea, id solvēt	nōs solvēmus	vōs solvētis	eī, eae, ea solvent
Pretérito perfecto	ego solvī	tū solvistī	is, ea, id solvit	nōs solvimus	vōs solvistis	eī, eae, ea solvērunt, solvēre
Pretérito pluscuamperfecto	ego solveram	tū solverās	is, ea, id solverat	nōs solverāmus	vōs solverātis	eī, eae, ea solverant
Futuro perfecto	ego solverō	tū solveris	is, ea, id solverit	nōs solverimus	vōs solveritis	eī, eae, ea solverint
Presente pasivo	ego solvor	tū solveris, solvere	is, ea, id solvitur	nōs solvimur	vōs solviminī	eī, eae, ea solvuntur
Pretérito imperfecto pasivo	ego solvēbar	tū solvēbāris, solvēbāre	is, ea, id solvēbātur	nōs solvēbāmur	vōs solvēbāminī	eī, eae, ea solvēbantur
Futuro pasivo	ego solvar	tū solvēris, solvēre	is, ea, id solvētur	nōs solvēmur	vōs solvēminī	eī, eae, ea solventur
Modo subjuntivo
	ut ego	ut tū	ut is, ut ea, ut id	ut nōs	ut vōs	ut eī, ut eae, ut ea
Presente	ut ego solvam	ut tū solvās	ut is, ut ea, ut id solvat	ut nōs solvāmus	ut vōs solvātis	ut eī, ut eae, ut ea solvant
Pretérito imperfecto	ut ego solverem	ut tū solverēs	ut is, ut ea, ut id solveret	ut nōs solverēmus	ut vōs solverētis	ut eī, ut eae, ut ea solverent
Pretérito perfecto	ut ego solverim	ut tū solverīs	ut is, ut ea, ut id solverit	ut nōs solverīmus	ut vōs solverītis	ut eī, ut eae, ut ea solverint
Pretérito pluscuamperfecto	ut ego solvissem	ut tū solvissēs	ut is, ut ea, ut id solvisset	ut nōs solvissēmus	ut vōs solvissētis	ut eī, ut eae, ut ea solvissent
Presente pasivo	ut ego solvar	ut tū solvāris, solvāre	ut is, ut ea, ut id solvātur	ut nōs solvāmur	ut vōs solvāminī	ut eī, ut eae, ut ea solvantur
Pretérito imperfecto pasivo	ut ego solverer	ut tū solverēris, solverēre	ut is, ut ea, ut id solverētur	ut nōs solverēmur	ut vōs solverēminī	ut eī, ut eae, ut ea solverentur
Modo imperativo
	―	(tū)	(is, ea, id)	―	(vōs)	(eī, eae, ea)
Presente	― ―	(tū) solve	(is, ea, id) ―	― ―	(vōs) solvite	(eī, eae, ea) ―
Futuro	― ―	(tū) solvitō	(is, ea, id) solvitō	― ―	(vōs) solvitōte	(eī, eae, ea) solvuntō
Presente pasivo	― ―	(tū) solvere	(is, ea, id) ―	― ―	(vōs) solviminī	(eī, eae, ea) ―
Futuro pasivo	― ―	(tū) solvitor	(is, ea, id) solvitor	― ―	(vōs) ―	(eī, eae, ea) solvuntor
Leyenda: † arcaico, x no normativo, ■ cambio ortográfico, ■ irregularidad