-do

Latín

-do
clásico (AFI)	/ˈdoː/
eclesiástico (AFI)	/ˈdo/
silabación	dō
acentuación	monosílaba
longitud silábica	monosílaba
rimas	oː, o

Etimología 1

Del protoitálico *-þō- [presente], *-þeþai- [perfecto], *-þato- [participio perfecto], y este del protoindoeuropeo *dʰi-dʰh₁- ("poner"), *dʰ(é)h₁- [aoristo]. Compárese el protocelta *-dī- ('poner'), el irlandés antiguo creitid ('creer'), el hitita dai-/ti- ("poner", "colocar"), el sánscrito धा (dhā-, "poner"; "hacer"), el avéstico dā- ("poner"; "hacer"), el griego antiguo τίθημι (títʰēmi, "poner"), el lituano dėti ('poner'), el eslavo eclesiástico antiguo děti ("hacer", "decir") y el tocario B tā- ("poner", "colocar").

Sufijo verbal

1

El compuesto latino -dō no conservó la forma simple y puede representar tanto el protoindoeuropeo *dʰeh₁- ('poner') como *deh₃- ('dar').

• Ejemplo: abdō, addō, condō, indō, perdō, subdō, etc.

Conjugación

Conjugación de -dō, -dere, -didī, -ditum  (tercera conjugación, regular) [▲▼]

Formas no personales (verboides)
Infinitivo activo	-dere, -didisse
Infinitivo pasivo	-dī
Participio activo	-dēns, -ditūrus
Participio pasivo	-dendus, -ditus
Gerundio	-dendī, -dendō, -dendum
Supino	-ditum, -ditū
Formas personales
Modo indicativo
	ego	tū	is, ea, id	nōs	vōs	eī, eae, ea
Presente	ego -dō	tū -dis	is, ea, id -dit	nōs -dimus	vōs -ditis	eī, eae, ea -dunt
Pretérito imperfecto	ego -dēbam	tū -dēbās	is, ea, id -dēbat	nōs -dēbāmus	vōs -dēbātis	eī, eae, ea -dēbant
Futuro	ego -dam	tū -dēs	is, ea, id -dēt	nōs -dēmus	vōs -dētis	eī, eae, ea -dent
Pretérito perfecto	ego -didī	tū -didistī	is, ea, id -didit	nōs -didimus	vōs -didistis	eī, eae, ea -didērunt, -didēre
Pretérito pluscuamperfecto	ego -dideram	tū -diderās	is, ea, id -diderat	nōs -diderāmus	vōs -diderātis	eī, eae, ea -diderant
Futuro perfecto	ego -diderō	tū -dideris	is, ea, id -diderit	nōs -diderimus	vōs -dideritis	eī, eae, ea -diderint
Presente pasivo	ego -dor	tū -deris, -dere	is, ea, id -ditur	nōs -dimur	vōs -diminī	eī, eae, ea -duntur
Pretérito imperfecto pasivo	ego -dēbar	tū -dēbāris, -dēbāre	is, ea, id -dēbātur	nōs -dēbāmur	vōs -dēbāminī	eī, eae, ea -dēbantur
Futuro pasivo	ego -dar	tū -dēris, -dēre	is, ea, id -dētur	nōs -dēmur	vōs -dēminī	eī, eae, ea -dentur
Modo subjuntivo
	ut ego	ut tū	ut is, ut ea, ut id	ut nōs	ut vōs	ut eī, ut eae, ut ea
Presente	ut ego -dam	ut tū -dās	ut is, ut ea, ut id -dat	ut nōs -dāmus	ut vōs -dātis	ut eī, ut eae, ut ea -dant
Pretérito imperfecto	ut ego -derem	ut tū -derēs	ut is, ut ea, ut id -deret	ut nōs -derēmus	ut vōs -derētis	ut eī, ut eae, ut ea -derent
Pretérito perfecto	ut ego -diderim	ut tū -diderīs	ut is, ut ea, ut id -diderit	ut nōs -diderīmus	ut vōs -diderītis	ut eī, ut eae, ut ea -diderint
Pretérito pluscuamperfecto	ut ego -didissem	ut tū -didissēs	ut is, ut ea, ut id -didisset	ut nōs -didissēmus	ut vōs -didissētis	ut eī, ut eae, ut ea -didissent
Presente pasivo	ut ego -dar	ut tū -dāris, -dāre	ut is, ut ea, ut id -dātur	ut nōs -dāmur	ut vōs -dāminī	ut eī, ut eae, ut ea -dantur
Pretérito imperfecto pasivo	ut ego -derer	ut tū -derēris, -derēre	ut is, ut ea, ut id -derētur	ut nōs -derēmur	ut vōs -derēminī	ut eī, ut eae, ut ea -derentur
Modo imperativo
	―	(tū)	(is, ea, id)	―	(vōs)	(eī, eae, ea)
Presente	― ―	(tū) -de	(is, ea, id) ―	― ―	(vōs) -dite	(eī, eae, ea) ―
Futuro	― ―	(tū) -ditō	(is, ea, id) -ditō	― ―	(vōs) -ditōte	(eī, eae, ea) -duntō
Presente pasivo	― ―	(tū) -dere	(is, ea, id) ―	― ―	(vōs) -diminī	(eī, eae, ea) ―
Futuro pasivo	― ―	(tū) -ditor	(is, ea, id) -ditor	― ―	(vōs) ―	(eī, eae, ea) -duntor
Leyenda: † arcaico, x no normativo, ■ cambio ortográfico, ■ irregularidad