aestimo

Latín

aestimo
clásico (AFI)	/ˈaɪ.sti.moː/
eclesiástico (AFI)	/ˈe.sti.mo/
silabación	ae-sti-mō
acentuación	esdrújula
longitud silábica	trisílaba
variantes	aestumō
rimas	e.sti.mo, aɪ.sti.moː

Etimología

De origen incierto. Tal vez del protoindoeuropeo *h₂ei- ('dar').

Verbo transitivo

1

Estimar, apreciar, valorar, tasar.

• Sinónimos: appretiō, tāxō

2

Apreciar, juzgar, considerar.

Conjugación

Conjugación de aestimō, aestimāre, aestimāvī, aestimātum  (primera conjugación, regular) [▲▼]

Formas no personales (verboides)
Infinitivo activo	aestimāre, aestimāvisse
Infinitivo pasivo	aestimārī
Participio activo	aestimāns, aestimātūrus
Participio pasivo	aestimandus, aestimātus
Gerundio	aestimandī, aestimandō, aestimandum
Supino	aestimātum, aestimātū
Formas personales
Modo indicativo
	ego	tū	is, ea, id	nōs	vōs	eī, eae, ea
Presente	ego aestimō	tū aestimās	is, ea, id aestimat	nōs aestimāmus	vōs aestimātis	eī, eae, ea aestimant
Pretérito imperfecto	ego aestimābam	tū aestimābās	is, ea, id aestimābat	nōs aestimābāmus	vōs aestimābātis	eī, eae, ea aestimābant
Futuro	ego aestimābō	tū aestimābis	is, ea, id aestimābit	nōs aestimābimus	vōs aestimābitis	eī, eae, ea aestimābunt
Pretérito perfecto	ego aestimāvī	tū aestimāvistī	is, ea, id aestimāvit	nōs aestimāvimus	vōs aestimāvistis	eī, eae, ea aestimāvērunt, aestimāvēre
Pretérito pluscuamperfecto	ego aestimāveram	tū aestimāverās	is, ea, id aestimāverat	nōs aestimāverāmus	vōs aestimāverātis	eī, eae, ea aestimāverant
Futuro perfecto	ego aestimāverō	tū aestimāveris	is, ea, id aestimāverit	nōs aestimāverimus	vōs aestimāveritis	eī, eae, ea aestimāverint
Presente pasivo	ego aestimor	tū aestimāris, aestimāre	is, ea, id aestimātur	nōs aestimāmur	vōs aestimāminī	eī, eae, ea aestimantur
Pretérito imperfecto pasivo	ego aestimābar	tū aestimābāris, aestimābāre	is, ea, id aestimābātur	nōs aestimābāmur	vōs aestimābāminī	eī, eae, ea aestimābantur
Futuro pasivo	ego aestimābor	tū aestimāberis, aestimābere	is, ea, id aestimābitur	nōs aestimābimur	vōs aestimābiminī	eī, eae, ea aestimābuntur
Modo subjuntivo
	ut ego	ut tū	ut is, ut ea, ut id	ut nōs	ut vōs	ut eī, ut eae, ut ea
Presente	ut ego aestimem	ut tū aestimēs	ut is, ut ea, ut id aestimet	ut nōs aestimēmus	ut vōs aestimētis	ut eī, ut eae, ut ea aestiment
Pretérito imperfecto	ut ego aestimārem	ut tū aestimārēs	ut is, ut ea, ut id aestimāret	ut nōs aestimārēmus	ut vōs aestimārētis	ut eī, ut eae, ut ea aestimārent
Pretérito perfecto	ut ego aestimāverim	ut tū aestimāverīs	ut is, ut ea, ut id aestimāverit	ut nōs aestimāverīmus	ut vōs aestimāverītis	ut eī, ut eae, ut ea aestimāverint
Pretérito pluscuamperfecto	ut ego aestimāvissem	ut tū aestimāvissēs	ut is, ut ea, ut id aestimāvisset	ut nōs aestimāvissēmus	ut vōs aestimāvissētis	ut eī, ut eae, ut ea aestimāvissent
Presente pasivo	ut ego aestimer	ut tū aestimēris, aestimēre	ut is, ut ea, ut id aestimētur	ut nōs aestimēmur	ut vōs aestimēminī	ut eī, ut eae, ut ea aestimentur
Pretérito imperfecto pasivo	ut ego aestimārer	ut tū aestimārēris, aestimārēre	ut is, ut ea, ut id aestimārētur	ut nōs aestimārēmur	ut vōs aestimārēminī	ut eī, ut eae, ut ea aestimārentur
Modo imperativo
	―	(tū)	(is, ea, id)	―	(vōs)	(eī, eae, ea)
Presente	― ―	(tū) aestimā	(is, ea, id) ―	― ―	(vōs) aestimāte	(eī, eae, ea) ―
Futuro	― ―	(tū) aestimātō	(is, ea, id) aestimātō	― ―	(vōs) aestimātōte	(eī, eae, ea) aestimantō
Presente pasivo	― ―	(tū) aestimāre	(is, ea, id) ―	― ―	(vōs) aestimāminī	(eī, eae, ea) ―
Futuro pasivo	― ―	(tū) aestimātor	(is, ea, id) aestimātor	― ―	(vōs) ―	(eī, eae, ea) aestimantor
Leyenda: † arcaico, x no normativo, ■ cambio ortográfico, ■ irregularidad