diluceo

Latín

diluceo
clásico (AFI)	/diːˈluː.ke.oː/
eclesiástico (AFI)	/diˈlu.t͡ʃe.o/
silabación	dī-lū-ce-ō
acentuación	esdrújula
longitud silábica	tetrasílaba
rimas	u.t͡ʃe.o, uː.ke.oː

Etimología

Del prefijo dis- y lūceō ("emitir luz, brillar").

Verbo intransitivo

1

Ser evidente, ser claro.

• Sinónimo: clāreō.

Conjugación

Conjugación de dīlūceō, dīlūcēre, dīlūxī, ―  (segunda conjugación, defectivo, regular) [▲▼]

Formas no personales (verboides)
Infinitivo activo	dīlūcēre, dīlūxisse
Infinitivo pasivo	―
Participio activo	dīlūcēns
Participio pasivo	―
Gerundio	dīlūcendī, dīlūcendō, dīlūcendum
Supino	―
Formas personales
Modo indicativo
	ego	tū	is, ea, id	nōs	vōs	eī, eae, ea
Presente	ego dīlūceō	tū dīlūcēs	is, ea, id dīlūcet	nōs dīlūcēmus	vōs dīlūcētis	eī, eae, ea dīlūcent
Pretérito imperfecto	ego dīlūcēbam	tū dīlūcēbās	is, ea, id dīlūcēbat	nōs dīlūcēbāmus	vōs dīlūcēbātis	eī, eae, ea dīlūcēbant
Futuro	ego dīlūcēbō	tū dīlūcēbis	is, ea, id dīlūcēbit	nōs dīlūcēbimus	vōs dīlūcēbitis	eī, eae, ea dīlūcēbunt
Pretérito perfecto	ego dīlūxī	tū dīlūxistī	is, ea, id dīlūxit	nōs dīlūximus	vōs dīlūxistis	eī, eae, ea dīlūxērunt, dīlūxēre
Pretérito pluscuamperfecto	ego dīlūxeram	tū dīlūxerās	is, ea, id dīlūxerat	nōs dīlūxerāmus	vōs dīlūxerātis	eī, eae, ea dīlūxerant
Futuro perfecto	ego dīlūxerō	tū dīlūxeris	is, ea, id dīlūxerit	nōs dīlūxerimus	vōs dīlūxeritis	eī, eae, ea dīlūxerint
Presente pasivo	ego ―	tū ―	is, ea, id ―	nōs ―	vōs ―	eī, eae, ea ―
Pretérito imperfecto pasivo	ego ―	tū ―	is, ea, id ―	nōs ―	vōs ―	eī, eae, ea ―
Futuro pasivo	ego ―	tū ―	is, ea, id ―	nōs ―	vōs ―	eī, eae, ea ―
Modo subjuntivo
	ut ego	ut tū	ut is, ut ea, ut id	ut nōs	ut vōs	ut eī, ut eae, ut ea
Presente	ut ego dīlūceam	ut tū dīlūceās	ut is, ut ea, ut id dīlūceat	ut nōs dīlūceāmus	ut vōs dīlūceātis	ut eī, ut eae, ut ea dīlūceant
Pretérito imperfecto	ut ego dīlūcērem	ut tū dīlūcērēs	ut is, ut ea, ut id dīlūcēret	ut nōs dīlūcērēmus	ut vōs dīlūcērētis	ut eī, ut eae, ut ea dīlūcērent
Pretérito perfecto	ut ego dīlūxerim	ut tū dīlūxerīs	ut is, ut ea, ut id dīlūxerit	ut nōs dīlūxerīmus	ut vōs dīlūxerītis	ut eī, ut eae, ut ea dīlūxerint
Pretérito pluscuamperfecto	ut ego dīlūxissem	ut tū dīlūxissēs	ut is, ut ea, ut id dīlūxisset	ut nōs dīlūxissēmus	ut vōs dīlūxissētis	ut eī, ut eae, ut ea dīlūxissent
Presente pasivo	ut ego ―	ut tū ―	ut is, ut ea, ut id ―	ut nōs ―	ut vōs ―	ut eī, ut eae, ut ea ―
Pretérito imperfecto pasivo	ut ego ―	ut tū ―	ut is, ut ea, ut id ―	ut nōs ―	ut vōs ―	ut eī, ut eae, ut ea ―
Modo imperativo
	―	(tū)	(is, ea, id)	―	(vōs)	(eī, eae, ea)
Presente	― ―	(tū) dīlūcē	(is, ea, id) ―	― ―	(vōs) dīlūcēte	(eī, eae, ea) ―
Futuro	― ―	(tū) dīlūcētō	(is, ea, id) dīlūcētō	― ―	(vōs) dīlūcētōte	(eī, eae, ea) dīlūcentō
Presente pasivo	― ―	(tū) ―	(is, ea, id) ―	― ―	(vōs) ―	(eī, eae, ea) ―
Futuro pasivo	― ―	(tū) ―	(is, ea, id) ―	― ―	(vōs) ―	(eī, eae, ea) ―
Leyenda: † arcaico, x no normativo, ■ cambio ortográfico, ■ irregularidad
NOTA: solo se emplean las formas activas