Ir al contenido

iubeo

De Wikcionario, el diccionario libre
iubeo
clásico (AFI) /ˈju.be.oː/
eclesiástico (AFI) /ˈju.be.o/
silabación iu-be-ō
acentuación esdrújula
longitud silábica trisílaba
rimas u.be.oː, u.be.o

Etimología

[editar]

Del protoitálico *jouþ-eje/o-, y este del protoindoeuropeo *Hioudʰ-eie/o- ("causar movimiento").[1]

Verbo transitivo

[editar]
1
Determinar que se haga algo, dar órdenes, ordenar, mandar.[2]
2
Exigir, demandar (un servicio, etc.).[2]
3
Señalar para un cargo, nombrar, nominar.[2]
4 Derecho
Dicho de asambleas legislativas: decretar.[2]
5 Derecho
Dicho de leyes, etc.: prescribir, determinar, ordenar.[2]

Conjugación

[editar]
Conjugación de iubeō, iubēre, iussī, iussum  (segunda conjugación, regular) [▲▼]
Formas no personales (verboides)
Infinitivo activo iubēre, iussisse
Infinitivo pasivo iubērī
Participio activo iubēns, iussūrus
Participio pasivo iubendus, iussus
Gerundio iubendī, iubendō, iubendum
Supino iussum, iussū
Formas personales
Modo indicativo
ego tū is, ea, id nōs vōs eī, eae, ea
Presente ego iubeō tū iubēs is, ea, id iubet nōs iubēmus vōs iubētis eī, eae, ea iubent
Pretérito imperfecto ego iubēbam tū iubēbās is, ea, id iubēbat nōs iubēbāmus vōs iubēbātis eī, eae, ea iubēbant
Futuro ego iubēbō tū iubēbis is, ea, id iubēbit nōs iubēbimus vōs iubēbitis eī, eae, ea iubēbunt
Pretérito perfecto ego iussī tū iussistī is, ea, id iussit nōs iussimus vōs iussistis eī, eae, ea iussērunt, iussēre
Pretérito pluscuamperfecto ego iusseram tū iusserās is, ea, id iusserat nōs iusserāmus vōs iusserātis eī, eae, ea iusserant
Futuro perfecto ego iusserō tū iusseris is, ea, id iusserit nōs iusserimus vōs iusseritis eī, eae, ea iusserint
Futuro sigmático† ego iussō tū iussis is, ea, id iussit nōs iussimus vōs iussitis eī, eae, ea iussint
Presente pasivo ego iubeor tū iubēris, iubēre is, ea, id iubētur nōs iubēmur vōs iubēminī eī, eae, ea iubentur
Pretérito imperfecto pasivo ego iubēbar tū iubēbāris, iubēbāre is, ea, id iubēbātur nōs iubēbāmur vōs iubēbāminī eī, eae, ea iubēbantur
Futuro pasivo ego iubēbor tū iubēberis, iubēbere is, ea, id iubēbitur nōs iubēbimur vōs iubēbiminī eī, eae, ea iubēbuntur
Modo subjuntivo
ut ego ut tū ut is, ut ea, ut id ut nōs ut vōs ut eī, ut eae, ut ea
Presente ut ego iubeam ut tū iubeās ut is, ut ea, ut id iubeat ut nōs iubeāmus ut vōs iubeātis ut eī, ut eae, ut ea iubeant
Pretérito imperfecto ut ego iubērem ut tū iubērēs ut is, ut ea, ut id iubēret ut nōs iubērēmus ut vōs iubērētis ut eī, ut eae, ut ea iubērent
Pretérito perfecto ut ego iusserim ut tū iusserīs ut is, ut ea, ut id iusserit ut nōs iusserīmus ut vōs iusserītis ut eī, ut eae, ut ea iusserint
Pretérito pluscuamperfecto ut ego iussissem ut tū iussissēs ut is, ut ea, ut id iussisset ut nōs iussissēmus ut vōs iussissētis ut eī, ut eae, ut ea iussissent
Aorista sigmático† ut ego iussim ut tū iussīs ut is, ut ea, ut id iussīt ut nōs iussīmus ut vōs iussītis ut eī, ut eae, ut ea iussint
Presente pasivo ut ego iubear ut tū iubeāris, iubeāre ut is, ut ea, ut id iubeātur ut nōs iubeāmur ut vōs iubeāminī ut eī, ut eae, ut ea iubeantur
Pretérito imperfecto pasivo ut ego iubērer ut tū iubērēris, iubērēre ut is, ut ea, ut id iubērētur ut nōs iubērēmur ut vōs iubērēminī ut eī, ut eae, ut ea iubērentur
Modo imperativo
― (tū) (is, ea, id) ― (vōs) (eī, eae, ea)
Presente ― ― (tū) iubē (is, ea, id) ― ― ― (vōs) iubēte (eī, eae, ea) ―
Futuro ― ― (tū) iubētō (is, ea, id) iubētō ― ― (vōs) iubētōte (eī, eae, ea) iubentō
Presente pasivo ― ― (tū) iubēre (is, ea, id) ― ― ― (vōs) iubēminī (eī, eae, ea) ―
Futuro pasivo ― ― (tū) iubētor (is, ea, id) iubētor ― ― (vōs) ― (eī, eae, ea) iubentor
Leyenda: † arcaico, x no normativo, ■ cambio ortográfico, ■ irregularidad

Referencias y notas

[editar]
  1. ↑ Michiel de Vaan. Etymological Dictionary of Latin and the Other Italic Languages. Página 312. Editorial: Leiden. Brill, 2008. ISBN: 9789004167971.
  2. 1 2 3 4 5 Oxford Latin Dictionary. Editado por: P. G. W. Glare. Editorial: Oxford University Press. Oxford, 1983.