oscito
| ōscitō | |
| clásico (AFI) | [ˈoːs.kɪ.toː] |
| variantes | ōscitor[1] |
Etimología
[editar]Compuesto de ōs ('boca') y citō, -āre ("poner en movimiento"), de cieō, -ēre ("poner en movimiento") y el sufijo -tō, -tāre.
Verbo intransitivo
[editar]- b
- Abrirse, desplegarse (flores, etc.).
- Uso: figurado.[2]
- 2
- Boquear por fatigación, bostezar.[2]
Conjugación
[editar]Conjugación de ōscitō, ōscitāre, ōscitāvī, ōscitātum (primera conjugación, defectivo, regular) [▲▼]
| Formas no personales (verboides) | ||||||
|---|---|---|---|---|---|---|
| Infinitivo activo | ōscitāre, ōscitāvisse | |||||
| Infinitivo pasivo | ― | |||||
| Participio activo | ōscitāns, ōscitātūrus | |||||
| Participio pasivo | ― | |||||
| Gerundio | ōscitandī, ōscitandō, ōscitandum | |||||
| Supino | ōscitātum, ōscitātū | |||||
| Formas personales | ||||||
| Modo indicativo | ||||||
| ego | tū | is, ea, id | nōs | vōs | eī, eae, ea | |
| Presente | ego ōscitō | tū ōscitās | is, ea, id ōscitat | nōs ōscitāmus | vōs ōscitātis | eī, eae, ea ōscitant |
| Pretérito imperfecto | ego ōscitābam | tū ōscitābās | is, ea, id ōscitābat | nōs ōscitābāmus | vōs ōscitābātis | eī, eae, ea ōscitābant |
| Futuro | ego ōscitābō | tū ōscitābis | is, ea, id ōscitābit | nōs ōscitābimus | vōs ōscitābitis | eī, eae, ea ōscitābunt |
| Pretérito perfecto | ego ōscitāvī | tū ōscitāvistī | is, ea, id ōscitāvit | nōs ōscitāvimus | vōs ōscitāvistis | eī, eae, ea ōscitāvērunt, ōscitāvēre |
| Pretérito pluscuamperfecto | ego ōscitāveram | tū ōscitāverās | is, ea, id ōscitāverat | nōs ōscitāverāmus | vōs ōscitāverātis | eī, eae, ea ōscitāverant |
| Futuro perfecto | ego ōscitāverō | tū ōscitāveris | is, ea, id ōscitāverit | nōs ōscitāverimus | vōs ōscitāveritis | eī, eae, ea ōscitāverint |
| Presente pasivo | ego ― | tū ― | is, ea, id ― | nōs ― | vōs ― | eī, eae, ea ― |
| Pretérito imperfecto pasivo | ego ― | tū ― | is, ea, id ― | nōs ― | vōs ― | eī, eae, ea ― |
| Futuro pasivo | ego ― | tū ― | is, ea, id ― | nōs ― | vōs ― | eī, eae, ea ― |
| Modo subjuntivo | ||||||
| ut ego | ut tū | ut is, ut ea, ut id | ut nōs | ut vōs | ut eī, ut eae, ut ea | |
| Presente | ut ego ōscitem | ut tū ōscitēs | ut is, ut ea, ut id ōscitet | ut nōs ōscitēmus | ut vōs ōscitētis | ut eī, ut eae, ut ea ōscitent |
| Pretérito imperfecto | ut ego ōscitārem | ut tū ōscitārēs | ut is, ut ea, ut id ōscitāret | ut nōs ōscitārēmus | ut vōs ōscitārētis | ut eī, ut eae, ut ea ōscitārent |
| Pretérito perfecto | ut ego ōscitāverim | ut tū ōscitāverīs | ut is, ut ea, ut id ōscitāverit | ut nōs ōscitāverīmus | ut vōs ōscitāverītis | ut eī, ut eae, ut ea ōscitāverint |
| Pretérito pluscuamperfecto | ut ego ōscitāvissem | ut tū ōscitāvissēs | ut is, ut ea, ut id ōscitāvisset | ut nōs ōscitāvissēmus | ut vōs ōscitāvissētis | ut eī, ut eae, ut ea ōscitāvissent |
| Presente pasivo | ut ego ― | ut tū ― | ut is, ut ea, ut id ― | ut nōs ― | ut vōs ― | ut eī, ut eae, ut ea ― |
| Pretérito imperfecto pasivo | ut ego ― | ut tū ― | ut is, ut ea, ut id ― | ut nōs ― | ut vōs ― | ut eī, ut eae, ut ea ― |
| Modo imperativo | ||||||
| ― | (tū) | (is, ea, id) | ― | (vōs) | (eī, eae, ea) | |
| Presente | ― ― | (tū) ōscitā | (is, ea, id) ― | ― ― | (vōs) ōscitāte | (eī, eae, ea) ― |
| Futuro | ― ― | (tū) ōscitātō | (is, ea, id) ōscitātō | ― ― | (vōs) ōscitātōte | (eī, eae, ea) ōscitantō |
| Presente pasivo | ― ― | (tū) ― | (is, ea, id) ― | ― ― | (vōs) ― | (eī, eae, ea) ― |
| Futuro pasivo | ― ― | (tū) ― | (is, ea, id) ― | ― ― | (vōs) ― | (eī, eae, ea) ― |
| Leyenda: † arcaico, x no normativo, ■ cambio ortográfico, ■ irregularidad | ||||||
| NOTA: solo se emplean las formas activas | ||||||