Ir al contenido

posco

De Wikcionario, el diccionario libre
poscō
clásico (AFI) [ˈpɔs.koː]

Etimología

[editar]

Del protoitálico *pork-ske/o-, y este del protoindoeuropeo *pr(e)ḱ-[1] (o bien *perḱ[2]). Compárese el sánscrito पृच्छति (pṛccháti, 'preguntar'), el avéstico pərəsa ('preguntar'), el prusiano antiguo prsa ("interrogar", "castigar"), el irlandés antiguo airc ('preguntar'), el gótico 𐍆𐍂𐌰𐌹𐌷𐌽𐌰𐌽 (fraihnan, 'preguntar') y el tocario A prak ('preguntar').[1]

Verbo transitivo

[editar]
1
Pedir, reclamar, exigir, reivindicar.
2 Derecho
Demandar en justicia.
3
Llamar (a alguien), invocar (a los dioses).
4
Pedir u ofrecer un precio.
5
Preguntar, informarse de, interrogar sobre.

Conjugación

[editar]
Conjugación de poscō, poscere, poposcī, ―(tercera conjugación, regular) []
Formas no personales (verboides)
Infinitivo activo poscere, poposcisse
Infinitivo pasivo poscī
Participio activo poscēns
Participio pasivo poscendus
Gerundio poscendī, poscendō, poscendum
Supino
Formas personales
Modo indicativo
ego is, ea, id nōs vōs eī, eae, ea
Presente egoposcō poscis is, ea, idposcit nōsposcimus vōsposcitis eī, eae, eaposcunt
Pretérito imperfecto egoposcēbam poscēbās is, ea, idposcēbat nōsposcēbāmus vōsposcēbātis eī, eae, eaposcēbant
Futuro egoposcam poscēs is, ea, idposcēt nōsposcēmus vōsposcētis eī, eae, eaposcent
Pretérito perfecto egopoposcī poposcistī is, ea, idpoposcit nōspoposcimus vōspoposcistis eī, eae, eapoposcērunt, poposcēre
Pretérito pluscuamperfecto egopoposceram poposcerās is, ea, idpoposcerat nōspoposcerāmus vōspoposcerātis eī, eae, eapoposcerant
Futuro perfecto egopoposcerō poposceris is, ea, idpoposcerit nōspoposcerimus vōspoposceritis eī, eae, eapoposcerint
Presente pasivo egoposcor posceris, poscere is, ea, idposcitur nōsposcimur vōsposciminī eī, eae, eaposcuntur
Pretérito imperfecto pasivo egoposcēbar poscēbāris, poscēbāre is, ea, idposcēbātur nōsposcēbāmur vōsposcēbāminī eī, eae, eaposcēbantur
Futuro pasivo egoposcar poscēris, poscēre is, ea, idposcētur nōsposcēmur vōsposcēminī eī, eae, eaposcentur
Modo subjuntivo
ut ego ut tū ut is, ut ea, ut id ut nōs ut vōs ut eī, ut eae, ut ea
Presente ut egoposcam ut tūposcās ut is, ut ea, ut idposcat ut nōsposcāmus ut vōsposcātis ut eī, ut eae, ut eaposcant
Pretérito imperfecto ut egoposcerem ut tūposcerēs ut is, ut ea, ut idposceret ut nōsposcerēmus ut vōsposcerētis ut eī, ut eae, ut eaposcerent
Pretérito perfecto ut egopoposcerim ut tūpoposcerīs ut is, ut ea, ut idpoposcerit ut nōspoposcerīmus ut vōspoposcerītis ut eī, ut eae, ut eapoposcerint
Pretérito pluscuamperfecto ut egopoposcissem ut tūpoposcissēs ut is, ut ea, ut idpoposcisset ut nōspoposcissēmus ut vōspoposcissētis ut eī, ut eae, ut eapoposcissent
Presente pasivo ut egoposcar ut tūposcāris, poscāre ut is, ut ea, ut idposcātur ut nōsposcāmur ut vōsposcāminī ut eī, ut eae, ut eaposcantur
Pretérito imperfecto pasivo ut egoposcerer ut tūposcerēris, poscerēre ut is, ut ea, ut idposcerētur ut nōsposcerēmur ut vōsposcerēminī ut eī, ut eae, ut eaposcerentur
Modo imperativo
(tū) (is, ea, id) (vōs) (eī, eae, ea)
Presente (tū)posce (is, ea, id) (vōs)poscite (eī, eae, ea)
Futuro (tū)poscitō (is, ea, id)poscitō (vōs)poscitōte (eī, eae, ea)poscuntō
Presente pasivo (tū)poscere (is, ea, id) (vōs)posciminī (eī, eae, ea)
Futuro pasivo (tū)poscitor (is, ea, id)poscitor (vōs) (eī, eae, ea)poscuntor
Leyenda: † arcaico, x no normativo, cambio ortográfico, irregularidad

Referencias y notas

[editar]
  1. 1 2 Michiel de Vaan. Etymological Dictionary of Latin and the Other Italic Languages. Página 483. Editorial: Leiden. Brill, 2008. ISBN: 9789004167971.
  2. J. P. Mallory & Douglas Q. Adams. The Oxford introduction to Proto-Indo-European and the Proto-Indo-European world. Páginas 356-358. Editorial: Oxford University Press. Oxford, 2006. ISBN: 9780199287918.