pugno

Español

pugno
pronunciación (AFI)	[ˈpuɣ̞no]
silabación	pug-no
acentuación	llana
longitud silábica	bisílaba
rima	ug.no

Forma verbal

1

Primera persona del singular (yo) del presente de indicativo de pugnar.

Latín

pugno
clásico (AFI)	/ˈpug.noː/
eclesiástico (AFI)	/ˈpuɲ.ɲo/
silabación	pug-nō
acentuación	llana
longitud silábica	bisílaba
rimas	uɲ.ɲo, ug.noː

Etimología

de pugnus ('puño'), este de pungō, -ere ("pinchar", "punzar"), y aquél del protoindoeuropeo *peuǵ-, *peuḱ-.

Verbo intransitivo

1

Luchar, pelear, pugnar, combatir.

• Sinónimos: dīmicō, bellō, belligerō

2

Oponerse.

3

Contradecir, refutar.

4

Esforzarse por, bregar.

5

Sostener un punto de vista.

Información adicional

• Derivados: appugnare, compugnare, depugnare, expugnare, impugnare, oppugnare, propugnare, pugna, pugnantia, pugnator, pugnax, repugnare

Descendientes

Descendientes [▲▼]

• Español: puñar; pugnar
• Italiano: pugnare ^(it)

Conjugación

Conjugación de pugnō, pugnāre, pugnāvī, pugnātum  (primera conjugación, regular) [▲▼]

Formas no personales (verboides)
Infinitivo activo	pugnāre, pugnāvisse
Infinitivo pasivo	pugnārī
Participio activo	pugnāns, pugnātūrus
Participio pasivo	pugnandus, pugnātus
Gerundio	pugnandī, pugnandō, pugnandum
Supino	pugnātum, pugnātū
Formas personales
Modo indicativo
	ego	tū	is, ea, id	nōs	vōs	eī, eae, ea
Presente	ego pugnō	tū pugnās	is, ea, id pugnat	nōs pugnāmus	vōs pugnātis	eī, eae, ea pugnant
Pretérito imperfecto	ego pugnābam	tū pugnābās	is, ea, id pugnābat	nōs pugnābāmus	vōs pugnābātis	eī, eae, ea pugnābant
Futuro	ego pugnābō	tū pugnābis	is, ea, id pugnābit	nōs pugnābimus	vōs pugnābitis	eī, eae, ea pugnābunt
Pretérito perfecto	ego pugnāvī	tū pugnāvistī	is, ea, id pugnāvit	nōs pugnāvimus	vōs pugnāvistis	eī, eae, ea pugnāvērunt, pugnāvēre
Pretérito pluscuamperfecto	ego pugnāveram	tū pugnāverās	is, ea, id pugnāverat	nōs pugnāverāmus	vōs pugnāverātis	eī, eae, ea pugnāverant
Futuro perfecto	ego pugnāverō	tū pugnāveris	is, ea, id pugnāverit	nōs pugnāverimus	vōs pugnāveritis	eī, eae, ea pugnāverint
Presente pasivo	ego pugnor	tū pugnāris, pugnāre	is, ea, id pugnātur	nōs pugnāmur	vōs pugnāminī	eī, eae, ea pugnantur
Pretérito imperfecto pasivo	ego pugnābar	tū pugnābāris, pugnābāre	is, ea, id pugnābātur	nōs pugnābāmur	vōs pugnābāminī	eī, eae, ea pugnābantur
Futuro pasivo	ego pugnābor	tū pugnāberis, pugnābere	is, ea, id pugnābitur	nōs pugnābimur	vōs pugnābiminī	eī, eae, ea pugnābuntur
Modo subjuntivo
	ut ego	ut tū	ut is, ut ea, ut id	ut nōs	ut vōs	ut eī, ut eae, ut ea
Presente	ut ego pugnem	ut tū pugnēs	ut is, ut ea, ut id pugnet	ut nōs pugnēmus	ut vōs pugnētis	ut eī, ut eae, ut ea pugnent
Pretérito imperfecto	ut ego pugnārem	ut tū pugnārēs	ut is, ut ea, ut id pugnāret	ut nōs pugnārēmus	ut vōs pugnārētis	ut eī, ut eae, ut ea pugnārent
Pretérito perfecto	ut ego pugnāverim	ut tū pugnāverīs	ut is, ut ea, ut id pugnāverit	ut nōs pugnāverīmus	ut vōs pugnāverītis	ut eī, ut eae, ut ea pugnāverint
Pretérito pluscuamperfecto	ut ego pugnāvissem	ut tū pugnāvissēs	ut is, ut ea, ut id pugnāvisset	ut nōs pugnāvissēmus	ut vōs pugnāvissētis	ut eī, ut eae, ut ea pugnāvissent
Presente pasivo	ut ego pugner	ut tū pugnēris, pugnēre	ut is, ut ea, ut id pugnētur	ut nōs pugnēmur	ut vōs pugnēminī	ut eī, ut eae, ut ea pugnentur
Pretérito imperfecto pasivo	ut ego pugnārer	ut tū pugnārēris, pugnārēre	ut is, ut ea, ut id pugnārētur	ut nōs pugnārēmur	ut vōs pugnārēminī	ut eī, ut eae, ut ea pugnārentur
Modo imperativo
	―	(tū)	(is, ea, id)	―	(vōs)	(eī, eae, ea)
Presente	― ―	(tū) pugnā	(is, ea, id) ―	― ―	(vōs) pugnāte	(eī, eae, ea) ―
Futuro	― ―	(tū) pugnātō	(is, ea, id) pugnātō	― ―	(vōs) pugnātōte	(eī, eae, ea) pugnantō
Presente pasivo	― ―	(tū) pugnāre	(is, ea, id) ―	― ―	(vōs) pugnāminī	(eī, eae, ea) ―
Futuro pasivo	― ―	(tū) pugnātor	(is, ea, id) pugnātor	― ―	(vōs) ―	(eī, eae, ea) pugnantor
Leyenda: † arcaico, x no normativo, ■ cambio ortográfico, ■ irregularidad